poniedziałek, 24 marca 2014

TAKA MYŚL...


„…Nie zazdrość innym sukcesów i nie ubolewaj nad porażką, albowiem nie wiesz, co jest sukcesem, czy porażką  w  końcowym rozrachunku…”

sobota, 22 marca 2014

MILIONY LAT...


      Kamień, który się pali...
     ( Bursztynowe zbiory Martyny )

Jeśli mowa o bursztynie, to przyznam, że miłość do tego złocisto-miodowego minerału zaszczepiła we mnie Martyna. Nałogowa miłośniczka i zbieraczka bursztynowych kamyków. I co najpiękniejsze, nie trudni się tym dla zysku, ale dla własnej satysfakcji, jaką przynosi jej samo łazikowanie po plaży w poszukiwaniu słowiańskiego jantaru. 
Dla Martyny wiatr i zimno nie mają znaczenia. Skoro morze „sztormuje”, to znak, że nadciąga bursztyn, a ona szczęśliwa już biegnie na plażę…
Na parapecie kuchennego okna, w przeróżnych szklanych pojemnikach Martyna przechowuje swoje żywiczne cudeńka. Takowy widok cieszy oko i sprawia, ze naprawdę ma sie ochotę ruszyc na plażę w poszukiwaniu jantaru... 
Wieczorową porą, przy blasku świec, ustawionych między szkłem z bursztynowymi kamykami, Martyna opowiadała o wydarzeniach, które już właściwie legendą się stały:
A mianowicie, pewnej jesiennej niedzieli wszyscy mieszkańcy nadmorskiej miejscowości  zebrani byli w kościele. Ksiądz proboszcz odprawiał mszę. Właśnie nadszedł moment podniesienia – czyli najważniejsza chwila podczas każdego nabożeństwa. Wtem drzwi kościoła otworzyły się z głośnym stukotem i do wnętrza wbiegł zaaferowany mężczyzna. Nie zważając na doniosłość chwili, podbiegł do księdza i szepnął mu coś na ucho, po czym usiadł w pierwszym rzędzie, kręcąc się niespokojnie. Ksiądz w błyskawicznym tempie zakończył mszę i zwrócił się do wiernych: „Kochani, bursztyn ruszył”. Ludzie licznie zgromadzeni w kościele, podążyli w pośpiechu do wyjścia. Ksiądz bez namysłu naciągnął kurtkę na sutannę i ruszył za swoimi parafianami... 
- Czy potrafisz to zrozumieć Olimpio? To taki szał, taki amok - mowiła Martyna, a w jej oczach mrugały ogniki świec...
- To taka pasja, którą żyjesz...
- To moja miłość na całe życie...


Biały bursztyn ( bursztyn carski - najwartościowszy i najbardziej ceniony, a jednocześnie najrzadziej spotykany w naszych rejonach)
Jak opowiada Martyna, gdy go szukasz, bardzo często może Cię zmylić zwyczajna guma do żucia, która zalega nasze plaże... Oto nasza kultura - mówi Martyna. Dopiero gdy weźmiesz w palce i poczujesz tę miękkość, wiesz, że to nie może być bursztyn...










Bursztyn zielony (bagienny) - Dawniej mylnie uważałam, że swoją barwę zawdzięcza długiemu leżakowaniu w bagnie. I przyznam szczerze, że nawet nie zniechęca mnie fakt, że aby uzyskać zielony odcień, poddawany jest obróbce termicznej... Moja sympatia do niego jest niezmienna...
To zdecydowanie mój ulubiony kolor...







Mój pierścień, z jantarem ze zbiorów Martyny... 











Zatoka Gdańska jest miejscem najbogatszych złóż bursztynu w skali świata.
Kiedyś, gdy klimat był znacznie cieplejszy, obszar lądów i mórz wyglądał inaczej niż obecnie,  a tereny Europy Północnej były największym lądem w tamtym czasie, porośniętym lasem bursztynowym.
 Drzewa tego lasu nie miały zbyt wielkich wymagań i wytwarzały olbrzymie ilości żywicy. Żywica wypływała ze zranień, pęknięć pni drzew i konarów, tworząc nacieki i sople, spływające na glebę lub pozostające wewnątrz pni drzew. Świadczą o tym nierzadko znajdowane kilkukilogramowe bryły lub sople bursztynu. 
Następnie klimat zaczął się ochładzać, a potem to już tylko lodowiec zrobił swoje i tyle. Stworzył basen obecnego Bałtyku, a także wypłycił bursztynonośną warstwę, która obecnie jest otwarta od strony morza, a bursztyn jest z niej ciągle wymywany podczas sztormów i roznoszony wzdłuż brzegu w kierunku Litwy i Polski. 
Podczas sztormów zimowych i wiosennych, gdy zasolenie wód Bałtyku wzrasta, lekki bursztyn zaczyna pływać i z łatwością jest wypłukiwany na plaże.




Według tego, co szacuje Państwowy Instytut Geologiczny, Polska skrywa olbrzymie zasoby bursztynu. Podobno wartość krajowych złóż  tego minerału może być większa niż węgla kamiennego wydobytego po II wojnie światowej. 





piątek, 21 marca 2014

WIOSNA, WIOSNA, WIOSNA ACH TO TY...


Pierwszy dzień kalendarzowej wiosny właśnie dobiega końca. 
Dzisiaj obchodzimy także Światowy Dzień Poezji. Czy to nie jest piękne połączenie natury z natchnionym słowem? 
Co jeszcze? No wiadomo - Dzień Wagarowicza, sztandarowe święto wszystkich uczniaków, ktorym dzisiejsza aura naprawdę dopisała... i jak mi się wydaje Światowy Dzień Lasu. Jeśli o czymś zapomniałam, proszę o podpowiedź…

O wiośnie najpiekniej  śpiewał Marek Grechuta...


środa, 19 marca 2014

ZEGARMISTRZ ŚWIATŁA PURPUROWY...

Kiedyś tam było inaczej...
Było prościej...
Było spontanicznie...
Wesoło też było...
Było ognisko...
Były gitary...
"Zegarmistrz światła" rozbrzmiewał o zmroku
Nie było kasy...
Ale była radość młodości...
Niczym niezmącony entuzjazm...
Kiedys tam było inaczej...

...Takie tam wspomnienia mnie naszły...

A kiedy przyjdzie także po mnie
Zegarmistrz światła purpurowy
By mi zabełtać błękit w głowie
To będę jasny i gotowy

Spłyną przeze mnie dni na przestrzał
Zgasną podłogi i powietrza
Na wszystko jeszcze raz popatrzę
I pójdę nie wiem gdzie - na zawsze.





niedziela, 16 marca 2014

NIEWINNA WINNICZKA...


"Niewinna Winniczka"


Ostatnio z moim małżonkiem zrobiliśmy sobie sentymentalny wypad do najpiękniejszego kąpieliska – uzdrowiska na środkowym wybrzeżu. 
Jakoś tak ciągnie nas w to miejsce, ponieważ właśnie tam zaczęła się nasza wspólna przygoda. Mowa oczywiście o Ustce  k/Słupska. 
Wieczorową porą, po długim, wyczerpującym spacerze brzegiem morza, nogi poniosły nas jeszcze w jedno magiczne miejsce, które znajduje się przy głównej ulicy Ustki, nieopodal portu. 
Miejsce cudownie cudowne, jedyne w swoim rodzaju z niepowtarzalnym klimatem - dla duszy i dla ciała, czyli  „Herbaciarnia i Winiarnia Galeria” 
Tym razem odwiedziliśmy winnicę, a raczej, jak nazywała to miejsce, przesympatyczna właścicielka – „Niewinną Winniczkę” 






Mnie osobiście przypadł do gustu wystrój wnętrza, który stanowią stare tapicerowane fotele i sofy, a także inne rodem z Dessy meble, które na tle kamiennych ścian wyglądają obłędnie. Z każdej strony zerkają na gości, dzieła tamtejszych artystów, wyraźnie zaprzyjaźnionymi z wlascicielką, którzy jak widać są tu częstymi bywalcami . Kocham takie klimaty. Winniczka wydaje się być przesiąknięta aromatem wszelakich przypraw korzennych, samego wina, a także rozmaitych ciast domowego wypieku.



Właścicielka zaprosiła nas na degustację „Siekierki” , w skład której wchodziło gorące wino, wódka i przyprawy. Szczerze polecam, bo smak i aromat naprawdę przedni, a przy okazji darmowa inhalacja…  :)



Żegnając winniczkę zaopatrzyliśmy się w kilka butelek naprawdę dobrego wina. 
Jeśli będzie Wam dane kiedykolwiek odwiedzić to urokliwe nadmorskie miejsce, to nie zapomnijcie o „Niewinnej Winniczce”, naprawdę warto tam zajrzeć…




( Siekierka )





sobota, 8 marca 2014

JULIO...MOJA JULIO...

Niektórzy upierają się, że 8 Marca to komunistyczne święto i tyle... Nawet nie zamierzam dyskutować na ten temat. Może tak, może nie... A może tak i nie...  A niech tam każdy sobie myśli, co chce... 
A ja Moje Kochane Julie, dedykuję Wam liryczną, chyba już całkiem zapomnianą piosenkę,  do której klip pochodzi z filmu  "Ksiażę i ja" 


poniedziałek, 3 marca 2014

"MIJAM, JAK DESZCZ..."

Mój ostatni post poświęciłam tematyce samobójczej śmierci. To trudny temat i faktycznie jakiś taki mroczny.
Jednak myślę sobie, że warto było, chociażby po to, aby spróbować myśleć inaczej... Bo czy wolno nam oceniać, czy potepiać takie tragicznego zakończenia ziemskiej wędrówki? Przecież tak naprawdę nie wiemy, czemu to ma służyć w ogólnym rozrachunku.


Sytuacja, w której dochodzi do samobójstwa, jest trudna do określenia, zazwyczaj składa się na to szereg czynników natury psychologicznej bądź społecznej.
Jeśli nie możemy pomóc w zatrzymaniu tego desperackiego czynu, to może spróbujmy pomilczeć... tak zwyczajnie, bez komentarza, bo chyba nie jesteśmy w stanie tego zrozumieć.... To zupełnie inna optyka...

„…Niechaj każda dusza kroczy własną drogą…”

 Mirosław Breguła, lider zespołu Universe
Idol wrażliwych serc… tak o nim myślano…Zapewne, gdy pisał swoje pierwsze piosenki, nikt nie był w stanie przewidzieć, jakie będą jego dalsze losy. Gdy wyśpiewywał autorskie teksty, tym niebywale przejmującym i smutnym głosem, który uzależnia, nikt nie mógł przewidzieć, że popełni samobójstwo. 

"Mijam, jak deszcz"




niedziela, 2 marca 2014

"STEPHEN LIVES"

Zastanawiam się, dlaczego w dalszym ciągu panuje pogląd, że samobójcza śmierć zasługuje na społeczne potępienie ? 
Czy dzieje się tak dlatego, że zakończenie życia następuje w tym wypadku stosunkowo szybko? 

Jeśli ktoś odbiera sobie życie nagle, przy pomocy broni palnej, tabletek, czy sznura, to popełnia grzech ciężki ?

Człowiek nie ma prawa decydować o zakończeniu swojego życia, leży to tylko i wyłącznie w gestii Boga.  Akt samobójstwa to grzech, przeciwko przykazaniu „Nie zabijaj”, a zatem potępienie na wieczność…
To tylko ogromne uproszczenie, które niestety do dziś pokutuje. Zweryfikujmy to: Naukowcy już jakiś czas temu stwierdzili, że większość takich osób w chwili popełniania tego aktu, nie jest w pełni poczytalna, często pod wpływem środków odurzających. Nie może więc świadomie popełnić grzechu ciężkiego.
Samobójcy, to istoty, które przeważnie są bardzo samotne, opuszczone, przerażone sytuacją w której się znalazły, kieruje nimi strach, lęk przed dalszą egzystencją, brak wsparcia czy jakiejkolwiek pomocy, niezliczone pokłady  cierpienia i rozpaczy.
Obłędem jest przypuszczać, że Bóg domaga się, aby cierpienie nie miało końca i że szybkie położenie jemu kresu jest rzeczą złą.

A co z tymi, którzy zatruwają swój organizm, wdychając substancje rakotwórcze, czy spożywają żywność skażoną środkami chemicznymi, co na dłuższą metę jest przecież zabójcze. Na tysiące różnych sposobów niszczymy własne zdrowie, wiedząc, mając świadomość, że to wszystko jest dla nas szkodliwe. A skoro substancje te nie zabijają od razu, skracamy sobie życie bezkarnie. Jeśli zaś trujemy się czymś, co działa szybciej, mówi się, że łamiemy moralne prawo.

Bóg dał nam wolną wolę. Możemy zatem odmienić to, co przechodzimy, kiedy tylko chcemy. Wierzę bardzo mocno w to, że nasi bliscy, znajomi, czy zupełnie obcy nam ludzie, którzy zakończyli w ten sposób swoje fizyczne, ziemskie życie, mają się świetnie, bo Bóg nie karze, on kocha. I w chwilach naszej rozpaczliwej bezsilności otwiera swoje ramiona w geście miłości…


Jest na ten temat świetna książka „Stefan lives” Anne Puryear, która opowiada o jej nastoletnim synu – samobójcy. Polecam ją tym, którzy nie mogą sobie poradzić z własnym życiem po odejściu w taki właśnie sposób ukochanej osoby. Może pomóc w gojeniu się bolesnych ran.

sobota, 1 marca 2014

Z PRZYMRUŻENIEM OKA... KU PRZESTRODZE DLA TYCH Z MARSA

Coeur de pirate - Adieu 

Zdradzona kobieta nie przebiera w środkach...:)
Heh...ku przestrodze, dla tych z Marsa... :)




A tutaj troczę mojej ulubionej muzyki na weekend, zespoł Coeur de pirate (Serce pirata) Lubię takie klimaty...

Coeur de pirate - Verseau


Coeur de pirate - La petite mort


czwartek, 27 lutego 2014

DO ZAJADANIA PĄCZKÓW PRZYSTĄP !


Tłusty  czwartek rozpoczyna ostatni tydzień karnawału  i oczywiście zaprasza nas na pączkowe święto. Pączki w pracy, pączki w domu, wszędzie pączki, a jak nie pączki to faworki. Tyle różnych wariacji nadzienia i polewy, ale moje ulubione, to te z różą, lukrem i skórką pomarańczową… Pochłonęłam już cztery sztuki i chyba raczej na tym poprzestanę. Pozdrowienia dla wszystkich pączkowych łasuchów. ..

A GDYBY BÓG BYŁ JEDNYM Z NAS, TAKIM NIEDOŁĘGĄ, JAK JEDEN Z NAS ?

Jest taka świetna piosenka Joan Osborne, w której pyta ona „A gdyby Bóg był jednym z nas? Takim niedołęgą jak jeden z nas”. Jeszcze w dalszym ciągu słowa tej piosenki bulwersują niektórych. Ja ją uwielbiam, ponieważ dla mnie Bóg to my wszyscy, bez wyjątku i bez wzgledu na to, kim i jacy jesteśmy... 


Jeśli Bóg miałby mieć imię, jak miałoby ono brzmieć ?
I jak byś się do niego zwracał? 
Gdyby wasze twarze spotkały się w całej jego chwale, 
co chciałbyś wiedzieć, gdybyś mógł zadać mu tylko jedno pytanie ?

Tak, tak Bóg jest wspaniały, tak, tak Bóg jest dobry 
tak, tak,  tak 

Co, gdyby Bóg był jednym z nas, 
tylko zwykłym, niedołęgą, jednym z nas.
Tylko nieznajomym w autobusie, 
próbującym przebyć drogę do domu 

Gdyby Bóg miał twarz, jak miałaby ona wyglądać ?
I co chciałbyś zobaczyć, 
skoro oznaczałoby to, że musiałbyś wierzyć 
w rzeczy takie jak niebo, Jezus, wszyscy święci i w każde z proroctw ?

Tak, tak Bóg jest wspaniały, tak, tak  Bóg jest dobry 
tak, tak, tak 

Co, gdyby Bóg był jednym z nas? 
Tylko zwykłym niedołęgą, jednym z nas. 
Tylko nieznajomym w autobusie, 
próbującym przebyć drogę do domu. 
On próbuje znaleźć drogę do domu. 
Wrócić do nieba, gdzie jest zupełnie sam, 
gdzie nikt nie dzwoni, może z wyjątkiem papieża z Rzymu 

Tak, tak, Bóg jest wspaniały, tak, tak, Bóg jest dobry 
tak, tak, tak 

Co, gdyby Bóg był jednym z nas? 
Tylko zwykłym niedołęgą, jednym z nas 
Tylko nieznajomym w autobusie, 
próbującym przebyć drogę do domu 
On próbuje wrócić do domu 
Wraca do nieba, gdzie jest zupełnie sam 
On tylko próbuje dotrzeć do domu, 
gdzie nikt nie dzwoni, może z wyjątkiem papieża z Rzymu

wtorek, 25 lutego 2014

KIJ W MROWISKO...

Ostatnio, w wolnych chwilach wróciłam do rozczytywania się w „Rozmowach z Bogiem” Nealea Donalda Walscha. Prawda jest taka, że swojego czasy wersety tych trzech części stanowiły dla mnie zimny prysznic i zaczęły rozwiewać złudzenia, jakimi karmiłam się do tej pory. Być może dzięki tej lekturze, dawno temu rozpoczęłam kolejny etap mojego duchowego rozwoju. Dla jednych to bzdury, dla innych esencja prawdy o Bogu i wszechświecie, która otwiera nowe horyzonty, wzbudza emocje:

A jeśli o emocjach, to załączam ciekawy fragment:

„…Nikt nie wyczuwa cyklu życia lepiej niż kobiety. Całe nasze życie płynie swoim rytmem, jesteśmy z nim zestrojone. Potrafimy poddać się „biegowi  życia”. W przeciwieństwie do mężczyzn, którzy raczej opierają się lub prą, a nawet próbują regulować bieg życia. Kobiety doświadczają go, a następnie naginają się do niego, powstaje harmonia. Kobieta słyszy melodię kwiatów, którą niesie wiatr. Dostrzega piękno tego, co niewidoczne. Wyczuwa, czego domaga się życie. Wie, kiedy jest czas na bieg i czas na odpoczynek, czas na śmiech i czas na płacz, czas na opór i na poddanie się. Kobiety przeważnie opuszczają swe ciała z wdziękiem. Mężczyźni na ogół buntują się. Bycie mężczyzną to poligon doświadczalny, okres próby. Gdy jesteś mężczyzną dostatecznie długo, gdy nacierpiałeś się wskutek własnej głupoty, gdy zadałeś sobie dość bólu własnymi wytworami, gdy dostatecznie zraniłeś innych, to czas na zmiany. Czas aby zaprzestać tego rodzaju zachowań, czas aby agresję zastąpić rozumem, pogardę – współczuciem, zasadę zwyciężania – zrozumieniem, że nie ma przegranych. Gdy nauczyłeś się, że „prawo pięści” to bezprawie, że moc nie płynie z dominacji ale ze współpracy. Wtedy dojrzałeś do tego, aby być kobietą. Gdy pojąłeś te wszystkie rzeczy, zasłużyłeś na pobyt w kobiecym ciele, gdyż w końcu zrozumiałeś Jej istotę. To wcale nie znaczy, że kobieta jest czymś lepszym. Kobieta jest czymś innym. Nie ma mowy tu o wartościowaniu na „lepsze” czy „gorsze”. Jest to, co jest i czym Ty pragniesz być…”
No i co z waszymi emocjami?
Kij w mrowisko? 

niedziela, 23 lutego 2014

TERAZ TO SOBIE JUŻ POLECIMY...


Dubaj, to pieniądze i luksus...

Dubaj to pieniądze, wieczne lato i luksusy. Mimo światowego kryzysu, Dubaj kwitnie. Wszyscy na pewno kojarzą sztucznie usypane wyspy palmowe, które stanowią wizytówkę kraju i już jakiś czas temu zostały okrzyknięte ósmym cudem świata. 
Ale nie o samym Dubaju chcę pisać… 

Rozbawiła mnie informacja na łamach Gazety Wyborczej i tu cytuję:
„…Już niedługo Dubaj będzie na wyciągnięcie ręki także dla Polaków, a to za sprawą Line Emirates, które uruchomią bezpośrednie, codzienne  połączenie lotnicze między Dubajem a Warszawą…”

No tak, bo jak mniemam przed rodzinnym wypadem do miasta luksusu, powstrzymywał mnie i większość moich rodaków jedynie brak bezpośredniego połączenia lotniczego. 
Noooo... Teraz to sobie już polecimy… ( Aha... )


ON MNIE PRZYTULA NIEUSTANNIE...

Są dni, kiedy czujemy się straszliwie samotni, wydaje nam się, że idziemy przez życie solo, bez wsparcia, bez miłości…
Często bywa tak, że gubimy swoją świadomość, albo nie wiemy jak ją zachować. 
Jak zachować świadomość? – Obdarzjamy nią innych, nie nawracając, ale dając przykład. Bądźmy w ich życiu źródłem miłości, jaką jest Bóg. Ponieważ to, czego użyczysz drugiemu, użyczasz sobie, gdyż wszyscy jesteśmy jednym.

„Czyń drugiemu tak, jakbyś chciał, żeby Tobie czyniono”

Był czas, kiedy bardzo potrzebowałam Bożego wsparcia. Uwikłana w niezbyt kolorową rzeczywistość, szukałam drogi…Dokąd? Szukałam odpowiedzi na wiele pytań…Czułam samotność, mimo, że wokół mnie kłębiły się tabuny ludzi. Jakaś taka przygnębiająca codzienność, sprawiała, że jedyne co odczuwałam, to bezsens życia, bezsens istnienia- zerowa motywacja do czegokolwiek…Marazm…A w głowie nieustanie wypisywałam natarczywą myśl – „Po co to wszystko?”, „Po co to wszystko?”  

Gdy nad ranem otworzyłam oczy i bezsensownie rozejrzałam się dokoła zrozumiałam, że w dalszym ciągu jest do dupy i ani odrobinę lepiej…W ciszy wypowiadałam słowa: – Boże, jeśli naprawdę jesteś, uczyń coś, abym mogła Ciebie poczuć, abym mogła uwierzyć, że naprawdę jesteś… Po twarzy spływały mi łzy, łzy bezradnosci i bezsilności...

Po chwili poczułam wszechogarniające ciepło i jasność, które otuliły mnie jakby szalem…Ktoś…może coś przytulało mnie do siebie. Czułam jak wtapiam się w to „ciało”, jak dopasowuję się do jego ciepła i miękkości. Po chwili dominowała jedność, połączona z radością, spokojem, przyjaźnią, zaufaniem…Błogość, przecudowna błogość – wszystkie najwspanialsze uczucia tego i nie tego świata... Pragnęłam aby ta chwila trwała wiecznie, bo czegoś równie pięknego nie przeżyłam jeszcze nigdy. Nigdy dotąd nie czułam się tak bezpiecznie i tak dobrze.

Co to było? Nie śmiem nawet tego wypowiedzieć, bo i po co? W każdym razie było to coś, co sprawiło, że chce mi się żyć… Ilekroć wracam myślami do tego „czegoś” to czuję ciepło, ktore rozlewa się w moim sercu…

Wiem... Teraz wiem, że Bóg przytula mnie nieustannie, jest obok, o krok…W każdej chwili, kiedy się uśmiecham…Tak zwyczajnie jest ze mną… I nie  mają sensu nawoływania, bo nie ma takiej potrzeby, On zawsze jest blisko...

wtorek, 18 lutego 2014

DOBRE RADY SĄ PO TO, ŻEBY JE DAWAĆ INNYM...


Dobre rady są po to, żeby dawać je innym…

         Coś w nas jest takiego, że czujemy jakąś taką niechęć do rad udzielanych nam przez innych.
 Bywa też tak, iż sami prosimy o radę i najczęściej słyszymy: - Ty rób, co chcesz, ale ja na twoim miejscu, zrobiłabym to i tamto… (co oznacza: - Decyzję musisz podjąć sama, ale pamiętaj jak ci radziłam…) 


 Tak naprawdę udzielając dobrych rad, uwzględniamy swój światopogląd, przekonania i doświadczenia. Czasami rozsądek okazujemy tylko i wyłącznie w odniesieniu do problemów innych ludzi. Doradzając drugiemu, sami nie zrobilibyśmy tak samo. 
Hmm…
Sama byłam świadkiem takiej sytuacji, gdy moja znajoma udzielała dobrych rad swojej zamężnej córce, z rozwodem na czele, a sama od lat tkwi w toksycznym i popapranym związku…No comment…

Celem dobrej rady jest pomaganie (tak przynajmniej zakładam), jednak zdecydowanie łatwiej słucha się rad ludzi, którzy nie stawiają wymagań i raczej  promują łatwe rozwiązania. Mądrość i rozwaga to zdecydowanie pojęcia przeterminowane. Zamiast szukać rozwiązań mądrych i rozsądnych, my idziemy zwyczajnie na wagary… 
Dopiero gdy grunt nam się wali pod nogami, szukamy pomysłu, przesiewamy przez nasze wewnętrzne sito wszystkie zasłyszane dobre rady. W rezultacie korzystamy tylko z tych banalnie prostych: żeby się nie narazić, aby nie daj Boże nie stracić, żeby się nie napracować. Skutek: Zazwyczaj jest gorzej niż było… 
O co chodzi z tymi dobrymi radami? Czy ktoś kiedyś z takowych korzysta?

„Sobieradek” J 





niedziela, 16 lutego 2014

JAKI DŁUG KARMICZNY?

Przeszukując strony internetowe, natknęłam się na informację, powołującą się na przeróżne źródła odnośnie „Długu karmicznego” i tu, podając za autorem czytamy:

„…Z tego co wyczytałem z innych źródeł dług karmiczny to nic innego jak cos czego nie zrobiliśmy w poprzednim życiu i dostaliśmy kolejną szansę w tym i jeśli tego nie dokończymy dług przechodzi na następne wcielenie, a jeśli wszystko nam się uda i dokończymy tą sprawę czyli spłacimy ten dług nie odrodzimy się już więcej i zakończy się nasza reinkarnacja…”

Zupełnie nie zgadzam się z tym twierdzeniem. Jaki dług? Nie mamy żadnego długu karmicznego. Niczego nie musimy odrabiać. Niczego nie musimy poprawiać. Mamy wolną wolę i w zasadzie sami decydujemy, a może raczej dusza decyduje… O czym? O tym, czy chce się dalej rozwijać. Dusza podejmuje decyzję, czy wraca na Ziemię, czy też zostaje w domu „Pana”. Ona decyduje, o chęci reinkarnacji. Jeśli uzna, że to już koniec ziemskiej drogi, to w istocie jest to koniec. Dusza chce się doskonalić, pragnie doznawać rzeczy niezwykłych, innych, nowych, ciekawych, pragnie oświecenia, pragnie rozwoju. Chce zdobywać doświadczenie, ona chce ewaluować. Bóg pragnie, abyśmy doświadczali siebie, abyśmy odkrywali kim naprawdę jesteśmy, dzięki mocy jaką nam dał, mocy tworzenia. Bóg pragnie, aby cały proces tworzenia był nieustanną radością, niekończącym się rozwojem. Bóg nie chce od nas abyśmy wyrzekali się naszych wartości, tak długo, jak długo nam służą. Od zarania czasów nasza dusza stawia przed nami wyzwanie, ona pragnie naszego przebudzenia i realizacji wyższych celów. Jakich?...

Dusza pragnie miłości, najbardziej wzniosłej, jaką można sobie wyobrazić. Oto cel duszy, doznanie jedności ze wszystkim co jest. To powrót do prawdy, wybór tego wszystkiego, co w nas najlepsze.

piątek, 14 lutego 2014

KOMERCYJNY KICZ, CZYLI WALENTYNKI...

Tak…Machina Walentynkowego Szału ruszyła…Ja także dołożyłam odrobinkę siebie do tego wszechogarniającego bzika.
Zaopatrzyłam się w odpowiednie na tą okazję gadżety, którymi pospiesznie obdarowałam swoich najbliższych.

Wracając wieczorową porą do domu, co krok wpadałam na zakochane, wpatrzone w siebie pary młodych ludzi, z takimi czy innymi walentynkowymi podarunkami w dłoniach. Z troską pomyślałam: - Całe szczęście, ze pogoda w miarę znośna i mróz jakoś nie dokazuje, mimo  że to przecież luty...

Corocznie jednak prześladuje mnie myśl, ze coś gubimy bezpowrotnie. Coś nam umyka, odchodzi do lamusa…A to całe walentynkowe zamieszanie to najzwyklejszy, komercyjny kicz…

„…Św. Walenty był biskupem w starożytnym Rzymie, lekarzem i męczennikiem za wiarę, straconym 14 lutego 269 r. Podobno Walenty złamał rozkaz cesarza i pobłogosławił śluby młodych legionistów, którym nie wolno było zakładać rodzin. Został za to wtrącony do więzienia, gdzie zakochał się w niewidomej córce strażnika. Legenda głosi, że pod wpływem tej miłości dziewczyna odzyskała wzrok. W  przeddzień egzekucji Walenty napisał list do swojej ukochanej, który podpisał: „Od Twojego Walentego” I tak kult Św. Walentego zaczął się rozprzestrzeniać. Wzmianki o nim znaleźć można miedzy innymi w „Hamlecie” Williama Shekespearea. Kartki z podpisem „Twój Walenty” zaczęto drukować w połowie XVIII w Anglii, a już za chwilę rozwinęła się ich masowa produkcja.

Zastanawiam się dlaczego my Polacy tak bezkrytycznie i w pełnym biegu kupiliśmy to całe walentynkowe święto. Przecież tak naprawdę nijak to się nie wpisuje w naszą tradycję. Nota bene, nasz Św. Walenty był patronem chorych i opiekunem w czasie zarazy. Gdzież tu zatem analogia?


Kochani, przecież my od jakichś 2000 lat mamy swoje starosłowiańskie  Święto Zakochanych…Noc zwiastującą  początek lata…
Noc Świętojańska ( Noc Kupały, Sobótka) obchodzona przeważnie z 23 na 24 czerwca (najkrótsza noc w roku), związana z letnim przesileniem Słońca. W tradycji słowiańskiej święto wody i ognia, miłości i płodności, Słońca i Księżyca, młodości i radości. Zwyczaje i obrzędy kultywowane w Noc Kupały, miały na celu zapewnienie zdrowia i urodzaju. W tym dniu dokonywano oczyszczenia, skacząc przez ognisko czy dokonując obrzędu kąpieli. Młode dziewczęta plotły wianki z kwiatów i czarodziejskich ziół     ( bylicy, szałwii, łopianu, dziewanny, ruty i dziurawca), a następnie wpinały w nie płonące łuczywo i rzucały na wodę. Ze śpiewem i tańcem powierzały je falom rzek i strumieni. Chłopcy za wszelką cenę usiłowali je wyłowić. Dziewczęta wróżyły sobie o zamążpójściu. Ważne było, aby wianek wyłowił samotny chłopak, w przeciwnym razie pannie wróżono, że nie znajdzie miłości przez kolejny rok. Podobnie chłopak, jak nie złowi wianka, to też będzie samotny. Młode pary „spacerowały” po lesie w poszukiwaniu kwiatu paproci, który podobno zakwita raz w roku, a odnalezienie go wróżyło szczęście. Tańczono, śpiewano, uprawiano zaloty do białego rana. 

Moim skromnym zdaniem, takie świętowanie ma jakiś taki głębszy wymiar i nie chcę nawet tworzyć porównań z  nachalnymi, napuszonymi, skomercjalizowanymi Walentynkami. Sztuczny twór naszej współczesności, ot co…
Czasami bywa, że gdzieniegdzie organizowane są imprezy z okazji Nocy Kupały, warto w nich uczestniczyć. Dla mnie jest to za każdym razem piękne, radosne przeżycie. A i czas jakby ciekawszy, bo zaczyna się lato, ciepłe dni i noce, a dookoła wszystko kwitnie i cieszy oczy kolorami tęczy.  Aaaa…i  za moment wyczekiwanie przez kazdego wakacje. Hmm…Sama radość!!!
Młode pokolenie może odnowić tradycję Nocy Świętojańskiej, trzeba tylko zacząć świętować, nic więcej…


poniedziałek, 10 lutego 2014

LIFE AFTER LIFE...


...life after life...


Od wielu lat ludzie badają wszelkie doniesienia na temat śmierci klinicznej. Jednak wartość tych doniesień jest ograniczona, bo mimo wszystko „kliniczni” nie umierają trwale, wracają do życia, nigdy nie przekroczyli pewnego punktu i tak naprawdę nie wiedzą, co jest poza nim … 


Z zaciekawieniem obejrzałam film dokumentalny „Life after life” (Życie po życiu) – jest tutaj
Daje wiele do myślenia, ale… komentarz zostawiam Tobie.

Stworzyłam listę pięknych i ciekawych, godnych obejrzenia filmów fabularnych o tematyce „Życia po życiu” Może zechcesz dodać do niej tytuły z Twojej osobistej szuflady. Zapraszam


SERCA  I  DUSZE – Heard and Souls – Ron Underwood


Czwórka ludzi – Harrison (Charles Grodin), Penny (A. Woodard), Julia (Kyra Sedgwick) i Milo (Tom Sizemore) – ginie w wypadku autobusu, lecz nie trafiają w zaświaty. Ich dusze zostają związane z Thomasem (Robert Downey Jr.), który urodził się w chwili ich śmierci. Po latach pojawia się duch kierowcy autobusu, który oznajmia, że są potrzebni w niebie. Okazuje się, że mieli wykorzystać te 30 lat, by załatwić niedokończone sprawy. Dostają od kierowcy trochę czasu, by to naprawić. Każdy duch kolejno zdobywa władzę nad ciałem Thomasa, a to w konsekwencji prowadzi do wielu zabawnych sytuacji i nieporozumień, które Thomas musi później wyjaśniać…

UWIERZ  W  DUCHA – Ghost – Jerry Zucker



Młodzi małżonkowie, Sam (Patrick Swayze) i Molly (Demi Moore) są zgodną i kochającą się parą. Pewnego dnia Sam zostaje zastrzelony na ulicy. Będąc już duchem, przekonuje się, że jego zabójstwo nie było przypadkowe, a ukochanej grozi śmiertelne niebezpieczeństwo. Za wszelką cenę próbuje ostrzec żonę.  W tym celu nawiązuje kontakt ze spirytystką Odą Brown (Whoopi Goldberg) Szalona Oda, początkowo niechętna zaprzyjaźnia się z duchem sama i robi wszystko, aby uratować jego ukochaną żonę…

MIĘDZY  PIEKŁEM  A  NIEBEM – What Dreams May Come – Vincent Ward




Podczas wakacji w malowniczej Szwajcarii Chris Nielsen poznaje piękną Annie. Oboje zakochują się w sobie i wkrótce pobierają się. W kilka lat później szczęśliwe małżeństwo dopada tragedia – dwójka ich dzieci ginie w wypadku samochodowym. Annie przeżywa poważny kryzys, lecz z pomocą Chrisa udaje jej się otrząsnąć po tragicznej śmierci dzieci. Oboje wciąż się kochają i zawsze mogą na siebie wzajemnie liczyć w potrzebie. Annie prowadzi własną galerię malarstwa. Chris pracuje jako lekarz, ale w wolnych chwilach pomaga żonie w jej pracy. Poza prowadzeniem galerii Annie sama maluje obrazy i ma do tego prawdziwy talent. W czasie organizowania kolejnej wystawy w jej życiu zdarza się kolejna tragedia…

LINIA  ŻYCIA – Flatliners – Joel Schumacher



Grupka studentów medycyny podejmuje wyzwanie, postanawiają przekonać się, co dzieje się z człowiekiem po śmierci. Ma im w tym pomóc naukowe podejście. W tym celu przygotowują specjalną salę z wyposażeniem reanimacyjnym. Następnie po kolei, przy pomocy leków, wprowadzają się w stan śmierci. Dla każdego z nich jest to zupełnie inne osobiste doświadczenie, które ma jednak wspólną cechę, wyciąga z zakamarków pamięci głęboko ukryte zdarzenia sprzed lat…

NOSTALGIA  ANIOŁA – Peter Jackson



Susie Salmon zostaje brutalnie zgwałcona i zamordowana przez swojego sąsiada. To, co dzieje się po jej śmierci, obserwuje z nieba. Spoglądając w dół snuje głosem czternastolatki koszmarną powieść, pełną nadziei. Przez długie tygodnie po swojej śmierci Susie obserwuje życie, które toczy się już bez niej. Przysłuchuje się pogłoskom na temat swojego zniknięcia, współczuje rodzicom, którzy ciągle wierzą, że córka się odnajdzie. Susie obserwuje, jak ten, który ją zamordował zaciera ślady zbrodni…


TYTUŁY ZASUGEROWANE W WASZYCH KOMENTARZACH:


PRZEBUDZENIE - AVAKE – Joby Harold



Clay (Hayden Christensen) wiedzie szczęśliwe życie. Ma piękną narzeczoną (Jessica Alba), dobrą pracę i dużo pieniędzy. Pewnego dnia dowiaduje się, że cierpi na nieuleczalną chorobę serca. Może go uratować jedynie przeszczep. Po szybkim ślubie z Sam okazuje się, że znaleziono dla niego nowe serce. Kiedy operacja się zaczyna, Clay odkrywa, że nie został uśpiony. Widzi, słyszy i czuje, jednak nic nie może zrobić, gdyż jest sparaliżowany. Z przerażeniem odkrywa, że jego los już został przesądzony. Wydaje się, że jedyną osobą, na którą może liczyć, jest jego żona... 


SZÓSTY ZMYSŁ – THE SIXTH SENSE -  M. Night Shyamalan



Do domu mieszkającego w Filadelfii psychiatry, dr. Malcolma Crowe (Bruce Willis) i jego żony Anny (Olivia Williams) włamuje się niezrównoważony psychicznie pacjent Vincent Gray (Donnie Wahlberg), który oskarża doktora o to, że nie potrafił udzielić mu pomocy. Strzela do niego, po czym odbiera sobie życie... Malcolm powoli dochodzi do siebie po zamachu na jego życie. Jego uwagę zwraca przypadek Cole'a  Seara (Haley Joel Osment), ośmioletniego syna samotnie wychowywanego przez matkę, Lynn (Toni Collette). Cole jest niezwykle jak na swój wiek rozwinięty, ma obsesję na punkcie żołnierzyków i cierpi z powodu rozwodu rodziców. Ku swemu zdumieniu Malcolm odkrywa, że chłopiec posiadł tzw. "szósty zmysł", potrafi wyobrazić sobie, co zdarzyło się w danym miejscu przed wielu laty, a także widzi i słyszy umarłych.