Zanim przejdę do sedna, chciałabym zdradzić, że autorem tego pięknego (użyczonego) zdjęcia tu po lewej, a i mnóstwa innych równie odlotowych, jest Wojciech Gotkiewicz - fotograf przyrody.
Wklejam link do bloga artysty: http://wojciechgotkiewicz.blogspot.com/
Zajrzyjcie koniecznie, bo naprawdę jest czym zachwycić oko i duszę...
Nie bez kozery wybrałam właśnie to zdjęcie...hmmm...
Jest ono dla mnie bardzo wymowne...
...Wiesz Basieńko, dzisiaj strasznie rozbolała mnie głowa. Miewam raz na jakiś czas okrutne bóle migrenowe. Nie życzę tego nikomu, ponieważ ból wyłącza człowieka na jakieś dwa, trzy dni z życia. W moim przypadku pulsujący ból, raz w jednym oku, raz w drugim jest nie do zniesienia. Przeszkadza mi wtedy światło i jakiekolwiek dźwięki. Zamykam się w ciemnym pokoju, faszeruję tabletkami przeciwbólowymi i czekam, aż mi przejdzie...
Niestety zazwyczaj nie przechodzi, albo ulga jest jedynie chwilowa. Niczym narkomanka pochłaniam kolejne pigułki, potem następne i kolejne i nastepne... Oczywiście, nie trudno się domyślić, że żołądek po kilku godzinach zaczyna się buntować i do uporczywego bólu dochodzą jeszcze wymioty, które meczą mnie przez dłuższy czas... Po trzech dniach męki, wracam do życia...
Dzisiaj jednak było inaczej... Rankiem, gdy tylko otworzyłam oczy, poczułam ten nieprzyjemny ból głowy, który nasilał się z każdą minutą.
-Jeny! Znowu się zaczyna! - pomyślałam z trwogą, gdyż dokładnie przecież znam dalszy rozwój sytuacji.
Jednak dzisiaj było inaczej...
Zapewne Duch Święty podsunął mi myśl: "Jezus poniósł na krzyż wszystkie nasze choroby", żebyś ty była zdrowa, choroba nie ma mocy w twoim życiu.
Ja w to wierzę, wierzę w to z całego serca...I natychmiast przypomniałam sobie słowa Jezusa Marek 11:23 "Zaprawdę powiadam wam: Ktokolwiek by rzekł tej górze: Wznieś się i rzuć się w morze, a nie wątpiłby w sercu swoim, lecz wierzył, że stanie się to, co mówi, spełni mu się".
Pierwszy raz w życiu z całą mocą wykrzyczałam do migreny (do mojego problemu, czyli do "góry")
-W imieniu Jezusa, wynocha z mojego życia! Jesteś tutaj nielegalnie. 2000 lat temu ranami i sińcami Jezusa zostałam uzdrowiona!
Oczywiście, już po chwili badałam moimi zmysłami, czy zadziało się wedle moich słów.
I co się okazało?
- Nic się nie zmieniło, ból jak trwał, tak trwa dalej...
Postanowiłam więc zignorować moje odczucia. Skoro Jezus poniósł nasze dolegliwości na krzyż, to w moim duchu wierzę w to bezgranicznie i bezwarunkowo. Zabrałam się za domowe porządki i już po chwili stwierdziłam, że ból ulotnił się jak przysłowiowa kamfora.
Jest godzina 21:57, a ja jestem uwolniona od bólu...
-Pan jest wielki! Dziękuję Ci Jezu za Twoje dzieło krzyża, w którym jest moje uzdrowienie!
Jezus przyprowadził nas do Ojca, przekazał prawdę w swoim słowie, abyśmy mieli życie. Imię Jezus rzuca na kolana wszelkie nasze boleści i troski, a Jego słowo jest dla mnie jedynym autorytetem.
Trzeba przyjąć tę duchową prawdę, a będziemy oglądać fizyczne jej efekty. Jak człowiek myśli w sercu swoim, taki jest...
My nie jesteśmy z tego świata, dlatego w duchu przyjmujemy prawdę Słowa Bożego, aby mogła ona wybrzmieć w fizycznym uzdrowieniu.
Jan 8:31-32
"Wtedy powiedział Jezus do Żydów, którzy Mu uwierzyli: "Jeżeli będziesz trwać w nauce mojej, będziecie prawdziwie moimi uczniami i poznacie prawdę, a prawda was wyzwoli"
Od dzisiaj tą drogą zamierzam kroczyć, wsłuchując się w Słowo Jezusa i przyjmując je jako prawdę nadrzędną... A Ty Basieńko zrób z tym, co zechcesz...
Bóg istnieje, ale inaczej..............Mój adres email: werolim88@gmail.com
piątek, 25 sierpnia 2017
poniedziałek, 21 sierpnia 2017
Choroba nie jest od Boga...
Zastanawiam się dlaczego tak często słyszymy, że choroba przychodzi od Boga. Niejednokrotnie ludzie mówią, że choroba jest naszym krzyżem, który trzeba nieść. Podpierają się tutaj wersetem z Pisma:
Mar.8:34 "Jeśli kto chce iść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech co dnia bierze krzyż swój i niech Mnie naśladuje".
Jednak myślę, że trzeba skonfrontować takie myślenie z kontekstem wypowiedzi Jezusa, bo widzimy w kolejnym wersecie, że Jezus nie mówi tego w odniesieniu do choroby (z resztą Jezus nigdy nie chorował, a zatem jak możemy naśladować Go w chorobie?)
Mar. 8:35 "Kto chciałby duszę swoją zachować, utraci ją, a kto by utracił duszę swoją dla mnie i dla Ewangelii, zachowa ją"
On mówi to w kontekście niesienia Ewangelii. Mówi tu o prześladowaniu chrześcijan ze względu na wiarę w Niego. Tylko takie cierpienie może być udziałem chrześcijan i tylko o takim cierpieniu jest tu mowa.
Jezus podczas ziemskiego życia, uzdrawiał chorych, uzdrawiał każdą słabość. On reagował gniewem na chorobę. Był bezkompromisowy jeśli chodzi o chorobę. Nie było ani jednego człowieka, którego odesłałby ze względu na chorobę. On nigdy nie powiedział "Musisz jeszcze pocierpieć, żeby coś dobrego z tego wyszło"
Bóg nie zsyła na człowieka chorób. "Tylko złodziej przychodzi by kraść, zabijać i niszczyć" Żadna choroba nie jest z Boga. To człowiek wpuścił chorobę na świat. Poprzez grzech, śmierć i choroba weszły na świat. Przez tysiące lat grzech ewoluował, śmierć się rozprzestrzeniała, jest coraz więcej chorób, a człowiek żyje krócej niż na początku (Noe żył 900 lat, Mojżesz 120 lat)
Teraz w Nowym Przymierzu zmieniła się pozycja człowieka, ponieważ Bóg w Chrystusie cały świat ze sobą pojednał. A łaska Boża jest zbawienna dla wszystkich. Wolą Bożą jest życie, a zdrowie zawiera się w życiu.
Jezus nasze grzechy i choroby poniósł na krzyż,tym samym wyprowadził jeńców na wolność. Uratował ich od konsekwencji grzechu - od choroby, od śmierci. Jednak tylko nieliczni opuścili więzienną celę i poszli za nim. Pozostali dalej tam tkwią, mimo że Jezus pozostawił drzwi szeroko otwarte i podarował im mapę drogi do Niego.
Wszyscy, którzy poszli za Nim, mają życie, a jeśli życie to i zdrowie. Cała jego działalność na ziemi pokazuje nam, jakie jest stanowisko Boga względem choroby i śmierci. Boża wolą jest aby każdy człowiek był uzdrowiony. Pismo w wielu miejscach pokazuje nam, że każdy kto do Jezusa przyszedł był uzdrowiony.
W duchu każdego nowonarodzonego w Jezusie, mamy umieszczoną cala pełnię odkupienia ( przebaczenie, uzdrowienie, uwolnienie) Uzdrowienie jest uzewnętrznieniem przekazu Ducha, przekazu z wewnątrz nas na zewnątrz. Każdy NN jest kanałem , przez który działa Duch Święty - Boży Duch Święty.
Jezus Chrystus przyszedł aby pojednać człowieka z Bogiem, a grzech stał na drodze do tego pojednania. Uwolnił nas od grzechu i jeśli w Niego uwierzymy to także dokonuje się nasze zbawienie od wszelkiego złego.
Zatem jeśli wierzymy, to nasza wiara nas zbawia. Jeśli wierzymy to nasza wiara nas ratuje. Jeśli wierzymy, to nasza wiara nas uzdrawia...
Mar.8:34 "Jeśli kto chce iść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech co dnia bierze krzyż swój i niech Mnie naśladuje".
Jednak myślę, że trzeba skonfrontować takie myślenie z kontekstem wypowiedzi Jezusa, bo widzimy w kolejnym wersecie, że Jezus nie mówi tego w odniesieniu do choroby (z resztą Jezus nigdy nie chorował, a zatem jak możemy naśladować Go w chorobie?)
Mar. 8:35 "Kto chciałby duszę swoją zachować, utraci ją, a kto by utracił duszę swoją dla mnie i dla Ewangelii, zachowa ją"
On mówi to w kontekście niesienia Ewangelii. Mówi tu o prześladowaniu chrześcijan ze względu na wiarę w Niego. Tylko takie cierpienie może być udziałem chrześcijan i tylko o takim cierpieniu jest tu mowa.
Jezus podczas ziemskiego życia, uzdrawiał chorych, uzdrawiał każdą słabość. On reagował gniewem na chorobę. Był bezkompromisowy jeśli chodzi o chorobę. Nie było ani jednego człowieka, którego odesłałby ze względu na chorobę. On nigdy nie powiedział "Musisz jeszcze pocierpieć, żeby coś dobrego z tego wyszło"
Bóg nie zsyła na człowieka chorób. "Tylko złodziej przychodzi by kraść, zabijać i niszczyć" Żadna choroba nie jest z Boga. To człowiek wpuścił chorobę na świat. Poprzez grzech, śmierć i choroba weszły na świat. Przez tysiące lat grzech ewoluował, śmierć się rozprzestrzeniała, jest coraz więcej chorób, a człowiek żyje krócej niż na początku (Noe żył 900 lat, Mojżesz 120 lat)
Teraz w Nowym Przymierzu zmieniła się pozycja człowieka, ponieważ Bóg w Chrystusie cały świat ze sobą pojednał. A łaska Boża jest zbawienna dla wszystkich. Wolą Bożą jest życie, a zdrowie zawiera się w życiu.
Jezus nasze grzechy i choroby poniósł na krzyż,tym samym wyprowadził jeńców na wolność. Uratował ich od konsekwencji grzechu - od choroby, od śmierci. Jednak tylko nieliczni opuścili więzienną celę i poszli za nim. Pozostali dalej tam tkwią, mimo że Jezus pozostawił drzwi szeroko otwarte i podarował im mapę drogi do Niego.
Wszyscy, którzy poszli za Nim, mają życie, a jeśli życie to i zdrowie. Cała jego działalność na ziemi pokazuje nam, jakie jest stanowisko Boga względem choroby i śmierci. Boża wolą jest aby każdy człowiek był uzdrowiony. Pismo w wielu miejscach pokazuje nam, że każdy kto do Jezusa przyszedł był uzdrowiony.
W duchu każdego nowonarodzonego w Jezusie, mamy umieszczoną cala pełnię odkupienia ( przebaczenie, uzdrowienie, uwolnienie) Uzdrowienie jest uzewnętrznieniem przekazu Ducha, przekazu z wewnątrz nas na zewnątrz. Każdy NN jest kanałem , przez który działa Duch Święty - Boży Duch Święty.
Jezus Chrystus przyszedł aby pojednać człowieka z Bogiem, a grzech stał na drodze do tego pojednania. Uwolnił nas od grzechu i jeśli w Niego uwierzymy to także dokonuje się nasze zbawienie od wszelkiego złego.
Zatem jeśli wierzymy, to nasza wiara nas zbawia. Jeśli wierzymy to nasza wiara nas ratuje. Jeśli wierzymy, to nasza wiara nas uzdrawia...
środa, 9 sierpnia 2017
...A On miał dla mnie życie wieczne...
Nie uczyniłam niczego, żeby mu się spodobać, a On miał dla mnie życie wieczne.
Ja osobiście nie zrobiłam nic... jedynie odpowiedziałam wiarą, że jest to dla mnie dostępne...
Ogromna część chrześcijan przyjmuje zbawienie jako ratunek od piekła. Przychodzimy do Boga, ustanawiamy Jezusa jako swojego Pana i Zbawiciela, wierzymy w to,że umarł w ciele za nasze grzechy, że zmartwychwstał, że zesłał swojego Ducha Świętego.
Wierzymy, że zostaliśmy usprawiedliwieni z łaski przez wiarę.
I co znamienne, przyjmujemy zbawienie jako ratunek od piekła, gdzieś tam w dalekiej przyszłości.
Ale zbawienie to nie tylko ratunek od piekła. Zbawienie to także życie wieczne. Zbawienie to cała obfitość Bożej łaski względem nas, czyli uzdrowienie, uwolnienie, błogosławieństwo, pomyślność , obfitość.
Łatwiej jest wierzyć w to, że zbawienie jest ratunkiem od piekła, niż np. w to że Bóg chce ciebie uzdrowić. Zapominamy, że w zbawieniu kryje się też całe Boże błogosławieństwo także tu na ziemi. Tak mówi Pismo.
Boża łaska jest ogromna i niezmierzalna, ale my możemy doświadczać jedynie tego, w co wierzymy.
Po życiu ludzi rozpoznajemy, w co wierzą. Zapominają, że "Upodobało się się Ojcu naszemu dać nam Królestwo" (Łukasz 12:32 )
Przypomnijmy sobie co się działo, gdy pierwszy kościół dowiedział się o tym, kim jest Mesjasz. Apostołowie z automatu weszli w mocy Ducha Świętego w doświadczanie tego wszystkiego, do czego Jezus ich powołał. Oni nie mieli żadnych blokad przed uzdrawianiem czy uwalnianiem. Piotr był tak świadomy Chrystusa w nim, że gdy przechodził, to jego cień uzdrawiał. Dlaczego? Oni wierzyli w słowa Jezusa:
(Jan 14:12)" Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Kto wierzy we mnie, ten także dokonywać będzie uczynków, które Ja czynię, i większe nad te czynić będzie; bo Ja idę do Ojca."
Rozejrzyj się, mija 2000 lat, a my ograniczyliśmy zbawienie jedynie do ratunku od piekła. Ludzie nie doświadczają tego, co Bóg ma dla nich, bo rozumieją, że zbawienie jest jedynie ratunkiem od śmierci.
Tak, jest ratunkiem od śmierci, ale także od śmierci w każdej dziedzinie Twojego życia. Jezus powiedział:
(Jan 10:10)"Ja przyszedłem po to, aby [owce] miały życie, i miały je w obfitości".
Wiara jest tu słowem kluczowym. Wiara jest ze słuchania, a słuchanie przez słowo Chrystusowe.
Jakże często modlimy się: "Panie zadziałaj, Panie uzdrów, Panie pomóż, Panie podnieś mnie". - On już to zrobił! On już to dla ciebie zrobił, zapewnił przez swoją łaskę.
Łaska Boża jest dostępna. Nic nie zrobiłeś, nie zasłużyłeś, a Bóg cię zbawił. Bóg zbawił ciebie z łaski, przez Twoją wiarę. A wszystko dlatego, że ON chce ci błogosławić. Mimo, że ty nie zasłużyłeś na nic, ale Jezus zasłużył na wszystko.
A ty przecież w Nim chodzisz, za darmo z łaski przez wiarę. Nie ma już Twojego starego życia, jest teraz nowe życie w Nim. I to jest ta Dobra Nowina
wtorek, 1 sierpnia 2017
Papież Franciszek - światełko w tunelu...
Jak wiadomo, nie jetem fanką KK, ale obecny papież wzbudza moje pozytywne emocje. Być może dzięki niemu wreszcie KK odzyska zaufanie tych wiernych, którzy już dawno opuścili jego szeregi bacząc na zepsucie, które drąży duchowieństwo.
O czym mowa?
Otóż sam zwierzchnik KK - Franciszek użył zdecydowanych słów, mówiąc o pedofilii w Kościele Katolickim:
- "Jak Jezus użyję kija przeciwko księżom pedofilom" Nazwał ją też trądem"
Natomiast niektórzy wierni nabierają wody w usta i jedynie zdobywają się na stwierdzenie "Ksiądz też człowiek, może błądzić" Oczywiście, że ksiądz też człowiek i może błądzić, ale w takim razie tak, jak każdy człowiek powinien być postawiony przed sądem i odpowiadać za swoje czyny, a nie chować się za drzwiami Watykanu albo w innej parafii.
Może już czas aby wierni KK zaczęli mówić jednym głosem w sprawie księży, którzy nie zachowują się, jak na prawdziwych duszpasterzy przystało. Milczenie jest zgodą na trwałość haniebnych procederów.
Zachodnie kraje już 30-40 lat temu zaczęły na dobre rozprawić się z problematyką pedofilii wśród duchowieństwa. W Polsce jest to jeszcze ciągle temat TABU
Krzywdzone są bezbronne, ufne dzieci, ale ludzie przestają nabierać wody w usta, dopiero wtedy, gdy krzywda spotyka ich osobiste dzieci, natomiast już w odniesieniu do dzieci sąsiada - niekoniecznie...
Bardzo mnie dziwi, że często społeczność KK usprawiedliwia swoje zaniechanie względem patologicznej działalności księży wersetem z Pisma Świętego Mat.7:1 "Nie sądźcie, abyście nie byli sądzeni" - Z tym, że tu nie o sądzenie chodzi (sądzenie zostawmy sądom i Panu Bogu)
Tu raczej mowa o ocenianiu, do którego każdy myślący człowiek ma prawo i powinien z tego dobrodziejstwa korzystać.
Papież Franciszek nie tak dawno orzekł, że skala pedofilii wśród księży jest porażająca. Jeśli wierzyć papieskim ekspertom, na całym świecie jest to liczba 8260 księży pedofilów, czyli statystycznie na Polskę przypada ok 570. Dodaj sobie do tego jeszcze alkoholików, homoseksualistów czy rozpustników. Robi się już z tego ogromna armia duchownych, którzy na pewno nie stanowią dla wiernych wzoru do naśladowania.
Mnie osobiście zasmuca i przeraża ta masa księży, którzy z Bogiem na ustach krzywdzą bezbronne dzieci, czym dają jednocześnie obrzydliwe świadectwo o Bogu. Wszak my wierzący jesteśmy Bożą świątynią, jesteśmy żywym budulcem domu duchowego. Poprzez nasze życie Pan Jezus Chrystus chce mieć sposobność objawienia Samego Siebie tym, którzy żyją wokół nas. My swoim postępowaniem mamy dawać świadectwo o Nim, księża też (a może raczej księża przede wszystkim)
- "Nie ma miejsca w posłudze Kościoła dla tych, którzy dopuszczają się wykorzystywania seksualnego nieletnich. Zobowiązuję się, że nie będę tolerował krzywdy wyrządzonej przez kogokolwiek nieletniemu, niezależnie od jego stanu duchownego"
Zamieszczam wersety Pisma Świętego, do których jak widać głęboko odniósł się w swojej wypowiedzi papież Franciszek.
1 Kor 5,11-13
"Dlatego pisałem wam wówczas, byście nie przestawali z takim, który nazywając się bratem, w rzeczywistości jest rozpustnikiem, chciwcem, bałwochwalcą, oszczercą, pijakiem lub zdziercą. Z takim nawet nie siadajcie wspólnie do posiłku. Jakże bowiem mogę sądzić tych, którzy są na zewnątrz? Czyż i wy nie sądzicie tych, którzy są wewnątrz? Tych, którzy są na zewnątrz, osądzi Bóg. Usuńcie złego spośród was samych.”
Gdyby wierni KK z większą niż dotychczas gorliwością sięgali do Słowa Bożego, zapewne
sami powtórzyliby za swoim papieżem "Nie ma miejsca w posłudze Kościoła dla tych, którzy dopuszczają się wykorzystywania seksualnego nieletnich", zamiast podpierać się wersetem "Nie sądźcie, a nie będziecie sądzeni" (który tak nota bene piętnuje postawę wyniosłości i obłudy, z jaką faryzeusze podkreślali grzeszność innych, nie chcąc dostrzec swojej własnej. Nie ma w nim zakazu „usuwania drzazgi z oka brata)
O czym mowa?
Otóż sam zwierzchnik KK - Franciszek użył zdecydowanych słów, mówiąc o pedofilii w Kościele Katolickim:
- "Jak Jezus użyję kija przeciwko księżom pedofilom" Nazwał ją też trądem"
Natomiast niektórzy wierni nabierają wody w usta i jedynie zdobywają się na stwierdzenie "Ksiądz też człowiek, może błądzić" Oczywiście, że ksiądz też człowiek i może błądzić, ale w takim razie tak, jak każdy człowiek powinien być postawiony przed sądem i odpowiadać za swoje czyny, a nie chować się za drzwiami Watykanu albo w innej parafii.
Może już czas aby wierni KK zaczęli mówić jednym głosem w sprawie księży, którzy nie zachowują się, jak na prawdziwych duszpasterzy przystało. Milczenie jest zgodą na trwałość haniebnych procederów.
Zachodnie kraje już 30-40 lat temu zaczęły na dobre rozprawić się z problematyką pedofilii wśród duchowieństwa. W Polsce jest to jeszcze ciągle temat TABU
Krzywdzone są bezbronne, ufne dzieci, ale ludzie przestają nabierać wody w usta, dopiero wtedy, gdy krzywda spotyka ich osobiste dzieci, natomiast już w odniesieniu do dzieci sąsiada - niekoniecznie...
Bardzo mnie dziwi, że często społeczność KK usprawiedliwia swoje zaniechanie względem patologicznej działalności księży wersetem z Pisma Świętego Mat.7:1 "Nie sądźcie, abyście nie byli sądzeni" - Z tym, że tu nie o sądzenie chodzi (sądzenie zostawmy sądom i Panu Bogu)
Tu raczej mowa o ocenianiu, do którego każdy myślący człowiek ma prawo i powinien z tego dobrodziejstwa korzystać.
Papież Franciszek nie tak dawno orzekł, że skala pedofilii wśród księży jest porażająca. Jeśli wierzyć papieskim ekspertom, na całym świecie jest to liczba 8260 księży pedofilów, czyli statystycznie na Polskę przypada ok 570. Dodaj sobie do tego jeszcze alkoholików, homoseksualistów czy rozpustników. Robi się już z tego ogromna armia duchownych, którzy na pewno nie stanowią dla wiernych wzoru do naśladowania.
Mnie osobiście zasmuca i przeraża ta masa księży, którzy z Bogiem na ustach krzywdzą bezbronne dzieci, czym dają jednocześnie obrzydliwe świadectwo o Bogu. Wszak my wierzący jesteśmy Bożą świątynią, jesteśmy żywym budulcem domu duchowego. Poprzez nasze życie Pan Jezus Chrystus chce mieć sposobność objawienia Samego Siebie tym, którzy żyją wokół nas. My swoim postępowaniem mamy dawać świadectwo o Nim, księża też (a może raczej księża przede wszystkim)
Mam wielką wiarę w to, że papież Franciszek, "step by step" będzie konsekwentnie czynił to, co uczynić powinien zwierzchnik KK wobec skażonych pedofilią duchownych.
Pozwolę sobie zacytować Jego niedawną wypowiedź w tym względzie:
- "Nie ma miejsca w posłudze Kościoła dla tych, którzy dopuszczają się wykorzystywania seksualnego nieletnich. Zobowiązuję się, że nie będę tolerował krzywdy wyrządzonej przez kogokolwiek nieletniemu, niezależnie od jego stanu duchownego"
Zamieszczam wersety Pisma Świętego, do których jak widać głęboko odniósł się w swojej wypowiedzi papież Franciszek.
1 Kor 5,11-13
"Dlatego pisałem wam wówczas, byście nie przestawali z takim, który nazywając się bratem, w rzeczywistości jest rozpustnikiem, chciwcem, bałwochwalcą, oszczercą, pijakiem lub zdziercą. Z takim nawet nie siadajcie wspólnie do posiłku. Jakże bowiem mogę sądzić tych, którzy są na zewnątrz? Czyż i wy nie sądzicie tych, którzy są wewnątrz? Tych, którzy są na zewnątrz, osądzi Bóg. Usuńcie złego spośród was samych.”
Gdyby wierni KK z większą niż dotychczas gorliwością sięgali do Słowa Bożego, zapewne
sami powtórzyliby za swoim papieżem "Nie ma miejsca w posłudze Kościoła dla tych, którzy dopuszczają się wykorzystywania seksualnego nieletnich", zamiast podpierać się wersetem "Nie sądźcie, a nie będziecie sądzeni" (który tak nota bene piętnuje postawę wyniosłości i obłudy, z jaką faryzeusze podkreślali grzeszność innych, nie chcąc dostrzec swojej własnej. Nie ma w nim zakazu „usuwania drzazgi z oka brata)
poniedziałek, 31 lipca 2017
Żywy Bóg w rękach pedofili???
Jak podaje "Wprost," 42-letnia Kosaka Kumiko, która
w latach 2004-2012 sprawowała opiekę w placówce dla
dzieci głuchych i niedosłyszących, miała posyłać je do pomieszczeń,
w których seksualnie wykorzystywali je księża.
Dzieci przekazują,
że ona sama też je wykorzystywała i zmuszała do oglądania
pornografii w telewizji.
Argentyńska prasa opisuje dramatyczne
historie, jakie rozgrywały się w szkole. Szczególnie oburzającym
przypadkiem miała być sytuacja, gdy 5-latka została zgwałcona przez księdza
i zakonnica po tym, jak dziewczynka wróciła do klasy, założyła
jej pieluszkę, aby ukryć krwawienie.
Kosaka Kumiko została aresztowana
i oskarżona o pomaganie kapłanom w wykorzystywaniu seksualnym
dzieci w Instytucie Antonio Provolo. Kumiko została też oskarżona o fizyczne
nadużycia wobec dzieci.
W sprawie zostali aresztowani także kapłani.
Przynajmniej 24 uczniów szkoły twierdzi, że 82-letni ks. Nicoli
Corradi, 55-letni ks. Horacio Corbacho oraz trzech innych mężczyzn znęcało
się nad nimi fizycznie.
... Hmmm...I tacy księża, jak naucza KK w czasie
każdej mszy świętej w eucharystii, mają moc rzeczywistej przemiany wina w
krew Jezusa, a chleba w Jego ciało (mowa o transsubstancjacji)???
To wszystko czyni kapłan-człowiek?
Często alkoholik z trzęsącymi się rekami, hazardzista, albo rozpustnik,
homoseksualista czy pedofil ????
Biblia mówi, że żaden człowiek nie ma
takiej mocy sprawczej, gdyż Bóg nie odbiera posługi z rąk ludzkich!
Dz.Ap. 17:25″…Bóg nie odbiera posługi z
rąk ludzkich, jak gdyby czegoś potrzebował, bo sam daje wszystkim życie i
oddech i wszystko”
Ludzie obudźcie się! Wszechmogący,
wielki Bóg w rękach pedofili???
piątek, 28 lipca 2017
Lwów jest...
Lwów jest fascynujący, niezwykły i......
Tak... polski...
Przez stulecia było to miasto wielu kultur. Obok siebie żyli tu Polacy, Żydzi, Ormianie, Ukraińcy, Niemcy, Austriacy i Rosjanie.
Z tego, co mi wiadomo do 1944-45 roku Polacy stanowili 60% ludności Lwowa, Żydzi 30%, a Ormianie i Ukraińcy 10%.
Nigdy tak naprawdę nie zdawałam sobie sprawy z tego, że Lwów to w sumie miasto-symbol i że trudno wyobrazić sobie miejsce bardziej związane z polską historią, kulturą i tożsamością.
Jeszcze wczoraj wizja Polski bez Lwowa wydawała mi się łatwa i oczywista, niczym naturalny porządek rzeczy.
Jednak 70 lat temu Lwów był jednym z trzech najważniejszych miejsc kultury polskiej obok Warszawy i Krakowa.
Myślę, że nie miałam pojęcia, jak bardzo Lwów przepełniony jest polskością.
Dopiero wizyta w tym mieście otworzyła mi oczy, a przede wszystkim serce...
Świetność Lwowa powstawała w kręgu polskiej kultury, którą przesiąknięte jest niemal każde miejsce.
Tu się oddycha polskością.
Opera Lwowska
Pomnik Adama Mickiewicza
Sobór Św. Jura
Włoskie Podwórko
Parasole przy Pałacu Potockich
Kościół Bożego Ciała
Lwowski Uniwersytet Narodowy
Cmentarz Łyczakowski kryje mogiły elit narodu polskiego, jest on najstarszym polskim cmentarzem, założonym w 1786 roku. W okresie przeszło 200 lat pochowano tu ok. pół miliona ludzi, przeważnie Polaków, ale także Ukraińców, Austriaków, Niemców, Żydów, Ormian a także Rosjan.
Spoczywa tu Maria Konopnicka, Gabriela Zapolska, Artur Grottger, Stefan Banach i wielu innych znanych Polaków.
Cmentarz Orląt Lwowskich to jedno z tych miejsc, gdzie na pewno głębokie wzruszenie ogarnia każdego rodaka. To miejsce spoczynku tych wszystkich młodych Polaków, którzy chwyciwszy za broń, zginęli w obronie polskiego Lwowa. Pochowano tu blisko 3000 żołnierzy, z których 1/5 to chłopcy niespełna osiemnastoletni, bohaterskie dzieci, Orlęta Lwowskie

Posąg Neptuna na Rynku
Manufaktura czekolady
Czekoladowe fondue - kawiarenka w Manufakturze czekolady
Mimo, iż Lwów leży poza granicami naszego kraju, to dla mnie jest i będzie polskim miastem, chociaż tylko w sferze emocjonalno-kulturowej...
piątek, 14 lipca 2017
Chwilowo...
Odejdę pewnego dnia.
Pójdę prostą drogą
do domu Ojca...
Już się nie lękam,
Czekam...
Wiem...
- Jestem przechodniem...
Już tutaj nie pasuję.
Jestem, bo jestem...
- Chwilowo...
wtorek, 11 lipca 2017
Karykatura...
Jest taka książeczka dla dzieci autorstwa Nele Moost "Jak kózka uczyła się pływać"
Myślę, że powinni przeczytać ją wszyscy, nie tylko dzieci. Zapewne każdy zrozumie ją na swój sposób i chyba o to chodzi, gdyż każdy z nas jest inny i niepowtarzalny, tak jak niepowtarzalne jest każde dziecko.
Ja osobiście treść książki odczytują jako karykaturę obecnego modelu nauczania, gdzie rzadko jest miejsce na indywidualne podejście do każdego ucznia i rozwijanie jego talentów...
Jest to historia zwierząt, które poszły do szkoły.
Były wśród nich najróżniejsze gatunki: kaczka, koń, ryba, żyrafa, słoń, gąsienica, mrówka, a także tytułowa kózka.
Wszystkie zwierzęta musiały uczestniczyć w tych samych zajęciach.
Oczywiście szybko okazało się, że jedne zwierzęta są w czymś lepsze od innych.
Kaczka wygrywała zawody pływackie, podczas gdy koń i kózka zupełnie sobie z tym nie radzili. No cóż, koń podpadł także na lekcji latania, próbował zatem dać z siebie wszystko na zajęciach wspinania, ale i w tym także mu nie szło.
Gdy gąsienica nie chciała uczyć się latania, po prostu wyleciała ze szkoły.
Zatroskany słoń, nie chcąc zawieść wszystkich, ani także opuścić szkoły, udał się na korepetycje.
Mimo swoich starań, nie podołał i nie wzbił się w niebo. Zrozpaczony rozpłakał się w końcu.
Mała mrówka, która grzecznie odmawiała nauki pływania i latania, nie wykazując najmniejszego zainteresowania tymi przedmiotami, została przeniesiona do szkoły specjalnej.
Po pewnym czasie okazało się, że nawet kaczuszka, już nie jest najlepsza w pływaniu, ponieważ zbyt intensywnie trenowała wspinanie, a finał był taki, że nabawiła się silnych zakwasów i nie mogła aktywnie uczestniczyć w żadnej z lekcji.
Zwierzątka rozpoczynając naukę w szkole były najlepsze, każde w swojej dziedzinie. Jednak na koniec roku okazało się, że nikt już niczego nie potrafi robić bardzo dobrze. Tak się skupiały na nauce innych przedmiotów, że zaniedbały swoje dziedziny, a nauczyciele stwierdzili, że do niczego się nie nadają.
Hmmm...Wszystkie dzieci, przychodzące na świat wyposażone są w ciekawość, dlatego każde jest otwarte i chce poznawać otaczającą rzeczywistość. Czyż nie powinny w pierwszej kolejności poznawać siebie samych, dowiedzieć się w czym są dobre?
Dzieci mają prawo do odkrywania świata na swój sposób, przy wykorzystaniu własnych, niepowtarzalnych uzdolnień i w odpowiednim dla siebie tempie. One są naszym najcenniejszym skarbem, narodowym bogactwem i dbałość o ich radosną, ekscytującą edukację powinna nam dorosłym wyznaczać azymut.
Myślę, że powinni przeczytać ją wszyscy, nie tylko dzieci. Zapewne każdy zrozumie ją na swój sposób i chyba o to chodzi, gdyż każdy z nas jest inny i niepowtarzalny, tak jak niepowtarzalne jest każde dziecko.
Ja osobiście treść książki odczytują jako karykaturę obecnego modelu nauczania, gdzie rzadko jest miejsce na indywidualne podejście do każdego ucznia i rozwijanie jego talentów...
Jest to historia zwierząt, które poszły do szkoły.
Były wśród nich najróżniejsze gatunki: kaczka, koń, ryba, żyrafa, słoń, gąsienica, mrówka, a także tytułowa kózka.
Wszystkie zwierzęta musiały uczestniczyć w tych samych zajęciach.
Oczywiście szybko okazało się, że jedne zwierzęta są w czymś lepsze od innych.
Kaczka wygrywała zawody pływackie, podczas gdy koń i kózka zupełnie sobie z tym nie radzili. No cóż, koń podpadł także na lekcji latania, próbował zatem dać z siebie wszystko na zajęciach wspinania, ale i w tym także mu nie szło.
Gdy gąsienica nie chciała uczyć się latania, po prostu wyleciała ze szkoły.
Zatroskany słoń, nie chcąc zawieść wszystkich, ani także opuścić szkoły, udał się na korepetycje.
Mimo swoich starań, nie podołał i nie wzbił się w niebo. Zrozpaczony rozpłakał się w końcu.
Mała mrówka, która grzecznie odmawiała nauki pływania i latania, nie wykazując najmniejszego zainteresowania tymi przedmiotami, została przeniesiona do szkoły specjalnej.
Po pewnym czasie okazało się, że nawet kaczuszka, już nie jest najlepsza w pływaniu, ponieważ zbyt intensywnie trenowała wspinanie, a finał był taki, że nabawiła się silnych zakwasów i nie mogła aktywnie uczestniczyć w żadnej z lekcji.
Zwierzątka rozpoczynając naukę w szkole były najlepsze, każde w swojej dziedzinie. Jednak na koniec roku okazało się, że nikt już niczego nie potrafi robić bardzo dobrze. Tak się skupiały na nauce innych przedmiotów, że zaniedbały swoje dziedziny, a nauczyciele stwierdzili, że do niczego się nie nadają.
Hmmm...Wszystkie dzieci, przychodzące na świat wyposażone są w ciekawość, dlatego każde jest otwarte i chce poznawać otaczającą rzeczywistość. Czyż nie powinny w pierwszej kolejności poznawać siebie samych, dowiedzieć się w czym są dobre?
Dzieci mają prawo do odkrywania świata na swój sposób, przy wykorzystaniu własnych, niepowtarzalnych uzdolnień i w odpowiednim dla siebie tempie. One są naszym najcenniejszym skarbem, narodowym bogactwem i dbałość o ich radosną, ekscytującą edukację powinna nam dorosłym wyznaczać azymut.
czwartek, 6 lipca 2017
Uczący się mózg...
Ostatnimi czasy jestem zafascynowana wszelaką wiedzą z dziedziny neurodydaktyki, czyli nauczania przyjaznego mózgowi. Jest to dziwne połączenie dydaktyki i neurobiologii, ale okazuje się, że niebywale istotne połączenie.
Jakiś czas temu wpadła mi w ręce książka M. Żylińskiej "Neurodydaktyka. Nauczanie i uczenie się przyjazne mózgowi". Napisana jest bardzo przystępnym i lekkim językiem i uwierzcie mi, że naprawdę otwiera oczy na nasz obecny system edukacji.
Marzeniem każdego rodzica jest, aby dziecko czuło się w szkole dobrze i przede wszystkim rozwijało swoje mocne strony, swoje talenty i zainteresowania.
Obecny model nauczania, to swoisty XIX wieczny, pruski skansen, gdy powstawał nie było jeszcze wiadomo, jak przebiegają procesy uczenia się.
Od mniej więcej 20 lat możemy zajrzeć do uczącego się mózgu.
Żylińska podaje, że mózg z lawiny zalewających go bodźców, wybiera tylko to co może okazać się dla niego przydatne. Decyduje kiedy uruchomić swoją aktywność i zapisać istotne dla niego fakty w sieci ok 90 (czy może nawet więcej) miliardów neuronów.
Przyswaja nowości, wszystko to co nietypowe, jeśli czegoś nie uzna za ważne, biorąc pod uwagę uwarunkowania genetyczne i środowiskowe, odrzuca bez wahania.
Natura nie przystosowała go do gromadzenia informacji niczym w bardzo pojemnym segregatorze, do którego można powpinać to, co się akurat chce przekazać. Mózg woli wynajdować reguły i dopasowywać je do rzeczywistości. W działaniu rozwija się znacznie dynamiczniej, niż poprzez bierną obserwację.
A w naszych szkołach dominuje transmisyjny model nauczania. Wiedza jest przekazywana od nauczyciela do ucznia. Nauczyciel podaje wiedzę na talerzu, a uczeń ma ją sobie przyswoić. Jednak neurony zmieniają się tylko w wyniku aktywności, a jest to możliwe tylko wtedy, gdy uczniowie wykonują konkretną pracę, gdy zadają pytania, dociekają, sprawdzają, dopasowują i wreszcie wnioskują,
Nauczyciel w pierwszej kolejności powinien wspierać ucznia w jego działaniach, a nie przede wszystkim oceniać, sprawdzając stopień przyswojenia wiadomości.
Jego rola w XXI wieku powinna polegać na inspirowaniu, dzieleniu się doświadczeniami, pomocy w wyciąganiu wniosków, porządkowaniu myślenia ucznia, a wszystko to powinno przebiegać w oparciu o jego mocne strony, o talenty i zainteresowania.
Formatowanie wszystkich dzieci na jedną modłę może przynieść więcej złego niż dobrego.
Hmmm...To smutne, ale jedyne, co się zmienia w naszych szkołach, to to, że tablica jest już zazwyczaj interaktywna, a tablety zastępują podręczniki. Tylko, że zastosowanie nowych technologii nie jest jeszcze żadną innowacją. Wymiana narzędzi pracy, w niczym nie zmienia nieużytecznego w dzisiejszych czasach, przestarzałego sytemu, który niszczy indywidualizm i kreatywność ucznia, a także utrudnia pracę mózgu.
Jakiś czas temu wpadła mi w ręce książka M. Żylińskiej "Neurodydaktyka. Nauczanie i uczenie się przyjazne mózgowi". Napisana jest bardzo przystępnym i lekkim językiem i uwierzcie mi, że naprawdę otwiera oczy na nasz obecny system edukacji.
Marzeniem każdego rodzica jest, aby dziecko czuło się w szkole dobrze i przede wszystkim rozwijało swoje mocne strony, swoje talenty i zainteresowania.
Obecny model nauczania, to swoisty XIX wieczny, pruski skansen, gdy powstawał nie było jeszcze wiadomo, jak przebiegają procesy uczenia się.
Od mniej więcej 20 lat możemy zajrzeć do uczącego się mózgu.
Żylińska podaje, że mózg z lawiny zalewających go bodźców, wybiera tylko to co może okazać się dla niego przydatne. Decyduje kiedy uruchomić swoją aktywność i zapisać istotne dla niego fakty w sieci ok 90 (czy może nawet więcej) miliardów neuronów.
Przyswaja nowości, wszystko to co nietypowe, jeśli czegoś nie uzna za ważne, biorąc pod uwagę uwarunkowania genetyczne i środowiskowe, odrzuca bez wahania.
Natura nie przystosowała go do gromadzenia informacji niczym w bardzo pojemnym segregatorze, do którego można powpinać to, co się akurat chce przekazać. Mózg woli wynajdować reguły i dopasowywać je do rzeczywistości. W działaniu rozwija się znacznie dynamiczniej, niż poprzez bierną obserwację.
A w naszych szkołach dominuje transmisyjny model nauczania. Wiedza jest przekazywana od nauczyciela do ucznia. Nauczyciel podaje wiedzę na talerzu, a uczeń ma ją sobie przyswoić. Jednak neurony zmieniają się tylko w wyniku aktywności, a jest to możliwe tylko wtedy, gdy uczniowie wykonują konkretną pracę, gdy zadają pytania, dociekają, sprawdzają, dopasowują i wreszcie wnioskują,
Nauczyciel w pierwszej kolejności powinien wspierać ucznia w jego działaniach, a nie przede wszystkim oceniać, sprawdzając stopień przyswojenia wiadomości.
Jego rola w XXI wieku powinna polegać na inspirowaniu, dzieleniu się doświadczeniami, pomocy w wyciąganiu wniosków, porządkowaniu myślenia ucznia, a wszystko to powinno przebiegać w oparciu o jego mocne strony, o talenty i zainteresowania.
Formatowanie wszystkich dzieci na jedną modłę może przynieść więcej złego niż dobrego.
Hmmm...To smutne, ale jedyne, co się zmienia w naszych szkołach, to to, że tablica jest już zazwyczaj interaktywna, a tablety zastępują podręczniki. Tylko, że zastosowanie nowych technologii nie jest jeszcze żadną innowacją. Wymiana narzędzi pracy, w niczym nie zmienia nieużytecznego w dzisiejszych czasach, przestarzałego sytemu, który niszczy indywidualizm i kreatywność ucznia, a także utrudnia pracę mózgu.
wtorek, 27 czerwca 2017
MARANATHA....
Czytając 1 list do Koryntian, zauważymy, że Św. Paweł kończy go słowem: MARANATHA.
Słowo to samo w sobie nie pobudza naszych myśli i naszej wyobraźni.
Historycznie należało do języka, którym mówił Pan Jezus.
MARANATHA jest nie jakoby świętym słowem, pierwszą chrześcijańską modlitwą. MARANATHA czyli "Przyjdź Panie Jezu" jest jednym z niewielu aramejskich słów zawartych w Nowym Testamencie.
Ewangelie były tłumaczone z aramejskiego na grecki.
Niestety nie znamy oryginalnych słów Jezusa.
Znamy jedynie ich tłumaczenie.
MARANATHA to jakby przesłanie od samego Jezusa, o tym co ma nadejść...
A zatem "Przyjdź Panie, Przyjdź Panie Jezu" - MARANATHA
Słowo to samo w sobie nie pobudza naszych myśli i naszej wyobraźni.
Historycznie należało do języka, którym mówił Pan Jezus.
MARANATHA jest nie jakoby świętym słowem, pierwszą chrześcijańską modlitwą. MARANATHA czyli "Przyjdź Panie Jezu" jest jednym z niewielu aramejskich słów zawartych w Nowym Testamencie.
Ewangelie były tłumaczone z aramejskiego na grecki.
Niestety nie znamy oryginalnych słów Jezusa.
Znamy jedynie ich tłumaczenie.
MARANATHA to jakby przesłanie od samego Jezusa, o tym co ma nadejść...
A zatem "Przyjdź Panie, Przyjdź Panie Jezu" - MARANATHA
niedziela, 11 czerwca 2017
Było inaczej...
Czas Komunii Św. chyba dobiega końca, no przynajmniej tak mi się wydaje.
W zeszłym tygodniu też gościłam na kolejnej takowej uroczystości u syna znajomych.
I powiem Wam, że kościół wyglądał bajecznie, cały w kwiatach, a wszystko to za sprawą rodziców dzieci. Sama uroczystość była bardzo skromna, ale na koniec już po przyjęciu przez dzieci opłatka wybuchła euforia (czyli to, czego mi w KK zawsze brakowało) Dziewczynki tańczyły, klaskały w dłonie, wszystkie dzieciaki wznosiły ręce do nieba, wyczuwało się dziecięcą radość z tak ważnego w ich życiu wydarzenia. Sam proboszcz aż nagrywał taniec na swoją komórkę. Uczestnicy, goście byli chyba trochę zaskoczeni takim obrotem sprawy, ale po chili i im udzieliła się ta radosna atmosfera, gdyż sami zaczęli klaskać i wznosić ręce do Pana.
Jedno tylko mnie zniesmaczyło, a mianowicie zbiórka na tacę w takim dniu. Rodzice udekorowali kościół, były też dary dla księży i kościoła, dlatego uważam, że tacę mogli sobie darować...
poniedziałek, 29 maja 2017
Niebo...(1)
Jakże często spotykamy się z poglądem, że niebo to eteryczne miejsce, gdzie ludzie unosić się będą niczym duszki, grając po całych dniach na harfach i polerując swoje aureole.
Czy niebo będzie tak nudne i tandetne, jak to sobie niektórzy wyobrażają?
Kogo dziś pociągałoby takie niebo?
I tu chyba jednak nadmienić należy, że taki wizerunek nie ma żadnego potwierdzenia w Piśmie Świętym.
Takie wyimaginowane miejsce dla zbawionych może być tylko wymysłem szatana lub ograniczonego ludzkiego umysłu.
Czy nie wydaje Wam się , że Bóg jest zbyt twórczy, aby zadowolić się taką monotonną wizją przyszłości?
Rozejrzyjmy się dokoła... Nie ma dwóch jednakowych liści, takich samych płatków śniegu, palców o identycznych liniach papilarnych... Spójrz na zachód słońca, pomyśl o rozległości Kosmosu albo poczytaj o DNA... I pomyśl jak bardzo zdumiewający jest nasz świat...
A co, jeśli Bóg nie pokazał nam jeszcze wszystkiego na co Go stać??? CDN
sobota, 20 maja 2017
Moje watpliwości...
Dzisiaj miałam przyjemność uczestniczyć
w I Komunii Świętej syna moich katolickich przyjaciół. Już na wstępie moje wątpliwości budził fakt wyznania wiary i przyjęcia Jezusa do serduszek tych małych dzieci.
Pojawiło się pytanie, czy tak małe dzieci rozumieją, co tak naprawdę wydarzyło się dzisiaj...
Śmiem twierdzić, że jednak nie, a już na pewno nie wszystkie dzieciaki z pełną świadomością przyjęły ten wielki dar.
Ale zostawmy to...
Kolejna sprawa to słowa kapłana: "Bierzcie i pijcie z niego wszyscy: To jest bowiem kielich Krwi mojej nowego i wiecznego przymierza, która za was i za wielu będzie wylana na odpuszczenie grzechów" .. po czym wino spożywa tylko sam kapłan...
Tak zastanawiam się czy zebrani, wierni słuchają bez zrozumienia, czy może jest im obojętne, że nie mają pełnego udziału w tej ważnej chwili, kiedy to nie tylko spożywamy ciało Jezusa, ale także pijemy Jego krew (chociaż wedle moich przekonań, chodzi tu o symbolikę, a nie o przeistoczenie, jak to utrzymuje KK)
Kapłan mówi jedno, a robi drugie.
Dlaczego???
Przecież rozróżnianie ciała i krwi, to zasadnicza sprawa. Wino, które symbolizuje krew Jezusa jest na odpuszczenie grzechów. Chleb natomiast jest naszym uzdrowieniem, ponieważ jest symbolem Jego złamanego ciała, złamanego aby nasze mogło być w pełni zdrowe.
Myślę też, że takie male dzieci nie mogą w pełni uczestniczyć w pamiątce męki i zmartwychwstania Pańskiego (spożywaniu ciała i krwi, a konkretnie mam tu na myśli wino), chociażby z uwagi na to, iż wedle prawa nie są pełnoletnie. Być może to właśnie jest powodem spożywania jedynie chleba - opłatka.
Jednak przyjmowanie Chrystusa pod obiema postaciami jest nakazem samego Pana. I tenże sam Chrystus słowami Ewangelii mówi do nas – „Bierzcie i jedzcie... Bierzcie i pijcie”, i w innym miejscu „Kto spożywa Ciało moje i Krew moją pije, nie umrze...”.
Trudno jest doszukać się jakiegokolwiek uzasadnienia katolickich praktyk w tej mierze.
Nie rozumiem, dlaczego w czasie każdej Mszy wierni nie mogą otrzymać Chrystusa pod obiema postaciami? Skoro sam Chrystus jasno i jednoznacznie wypowiada się w tej sprawie, to wszystko, co jest ponadto nie może pochodzić od Boga.
Myślę też, że takie male dzieci nie mogą w pełni uczestniczyć w pamiątce męki i zmartwychwstania Pańskiego (spożywaniu ciała i krwi, a konkretnie mam tu na myśli wino), chociażby z uwagi na to, iż wedle prawa nie są pełnoletnie. Być może to właśnie jest powodem spożywania jedynie chleba - opłatka.
Jednak przyjmowanie Chrystusa pod obiema postaciami jest nakazem samego Pana. I tenże sam Chrystus słowami Ewangelii mówi do nas – „Bierzcie i jedzcie... Bierzcie i pijcie”, i w innym miejscu „Kto spożywa Ciało moje i Krew moją pije, nie umrze...”.
Trudno jest doszukać się jakiegokolwiek uzasadnienia katolickich praktyk w tej mierze.
Nie rozumiem, dlaczego w czasie każdej Mszy wierni nie mogą otrzymać Chrystusa pod obiema postaciami? Skoro sam Chrystus jasno i jednoznacznie wypowiada się w tej sprawie, to wszystko, co jest ponadto nie może pochodzić od Boga.
czwartek, 18 maja 2017
Powołani?
Zupełnie nie rozumiem dlaczego niektórzy ludzie uważają, że w klasztorze mogą lepiej się modlić niż w ciszy własnego pokoju, własnej "komory".
Nie wiem, w jakim celu zamykają się przed światem, przed ludźmi, którym powinni służyć Bożym Słowem.
I tu chcę wspomnieć o Klasztorze Kamedułów "Jest to zakon pustelników, którzy żyją w całkowitym odosobnieniu od świata zewnętrznego. Zostali sprowadzeni do Krakowa, gdzie została im przekazana Srebrna Góra na Bielanach. Tam znajduje się ich kościół oraz dom pustelników. Reguła kamedułów jest bardzo surowa, dlatego coraz mniej osób decyduje się na wstąpienie do tego KLASZTORU.
Zaczynają dzień od modlitwy. Modlitwa i praca przeplata się w ciągu całego kamedulskiego życia. Objęci są oni surową regułą milczenia. W wyjątkowych sytuacjach ta reguła zostaje zdjęta, np. choroba. Kameduli utrzymują się tylko z tego, co otrzymają od innych oraz z tego, co sami wyhodują przy swojej chatce".
Jaki cel ma taka izolacja? Z ust niektórych słyszę, że przecież Pan Jezus też przebywał na pustyni, więc mnisi, czy pustelnicy idą za Jego przykładem. I ja się tutaj nie zgadzam na takowe porównanie. Ja tu nie widzę analogii. Bo faktycznie Jezus nawet kilka razy udawał się na pustynię, ale nie uczynił z tego swojego stylu życia. On udawał się tam aby odpocząć, wyciszyć się, zaznać spokoju. Jednak zaraz potem działał, nauczał, uzdrawiał chorych i opętanych. I jak podaje Mk 1:32-33 "Całe miasto było u drzwi" Pracy było wiele, więc często dopiero nad ranem udawał się na miejsce pustynne i tam się modlił, tam odpoczywał w obecności Ojca.
Jezus nie izolował się od ludzi, przeciwnie On przede wszystkim był i żył wśród nich.
I tego samego nauczał nie tylko apostołów, mówiąc "Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Uczcie je zachowywać wszystko, co wam przykazałem". Ew.Mat.28:19-20
On nie nawoływał do zamykania się w odosobnieniu na cale życie.
My mamy żyć w świecie, bo tylko tu znajdują się nienawróceni, którym trzeba głosić Jezusa. W klasztorze ich nie ma.
Zycie klasztorne to działanie wbrew naturze człowieka i nie ma się co dziwić, ze co i rusz słyszymy o niekończących się aferach z seksem w tle.
W Ewangeliach też nie znajdziemy zachęty do życia monastycznego. Dopiero w III czy IV wieku pojawił się taki ruch w Kościele, jako odpowiedz na rozprzężenie duchowe ówczesnych społeczeństw. W zmiennych formach ruch ten trwa do dzisiaj.
Nie wiem, w jakim celu zamykają się przed światem, przed ludźmi, którym powinni służyć Bożym Słowem.
I tu chcę wspomnieć o Klasztorze Kamedułów "Jest to zakon pustelników, którzy żyją w całkowitym odosobnieniu od świata zewnętrznego. Zostali sprowadzeni do Krakowa, gdzie została im przekazana Srebrna Góra na Bielanach. Tam znajduje się ich kościół oraz dom pustelników. Reguła kamedułów jest bardzo surowa, dlatego coraz mniej osób decyduje się na wstąpienie do tego KLASZTORU.
Zaczynają dzień od modlitwy. Modlitwa i praca przeplata się w ciągu całego kamedulskiego życia. Objęci są oni surową regułą milczenia. W wyjątkowych sytuacjach ta reguła zostaje zdjęta, np. choroba. Kameduli utrzymują się tylko z tego, co otrzymają od innych oraz z tego, co sami wyhodują przy swojej chatce".
Jaki cel ma taka izolacja? Z ust niektórych słyszę, że przecież Pan Jezus też przebywał na pustyni, więc mnisi, czy pustelnicy idą za Jego przykładem. I ja się tutaj nie zgadzam na takowe porównanie. Ja tu nie widzę analogii. Bo faktycznie Jezus nawet kilka razy udawał się na pustynię, ale nie uczynił z tego swojego stylu życia. On udawał się tam aby odpocząć, wyciszyć się, zaznać spokoju. Jednak zaraz potem działał, nauczał, uzdrawiał chorych i opętanych. I jak podaje Mk 1:32-33 "Całe miasto było u drzwi" Pracy było wiele, więc często dopiero nad ranem udawał się na miejsce pustynne i tam się modlił, tam odpoczywał w obecności Ojca.
Jezus nie izolował się od ludzi, przeciwnie On przede wszystkim był i żył wśród nich.
I tego samego nauczał nie tylko apostołów, mówiąc "Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Uczcie je zachowywać wszystko, co wam przykazałem". Ew.Mat.28:19-20
On nie nawoływał do zamykania się w odosobnieniu na cale życie.
My mamy żyć w świecie, bo tylko tu znajdują się nienawróceni, którym trzeba głosić Jezusa. W klasztorze ich nie ma.
Zycie klasztorne to działanie wbrew naturze człowieka i nie ma się co dziwić, ze co i rusz słyszymy o niekończących się aferach z seksem w tle.
W Ewangeliach też nie znajdziemy zachęty do życia monastycznego. Dopiero w III czy IV wieku pojawił się taki ruch w Kościele, jako odpowiedz na rozprzężenie duchowe ówczesnych społeczeństw. W zmiennych formach ruch ten trwa do dzisiaj.
środa, 10 maja 2017
wtorek, 2 maja 2017
Stare przeminęło, a nastało nowe...
Świat pełen jest grzeszników, każdy człowiek już rodzi się z grzeszna naturą, a duchowa śmierć jest powszechnym stanem świata. Jedynie odrodzenie czyni nas całkowicie sprawiedliwymi. Jednak myśląc o odrodzeniu zaczynamy się wahać i zastanawiać jak to jest możliwe.
Nowe narodzenie ma czynić nas świętymi?
W czasach, gdy świętość zarezerwowana jest tylko i wyłącznie dla tych, którzy cierpieli dla Ewangelii, dokonywali cudów, albo przypuszczalnie osiągnęli wyższy poziom moralny niż przeciętny "Ktosiek" ?
Zdecydowanie wolimy nazywać siebie wiernymi, chrześcijanami czy też ludźmi zbawionymi. A przecież określenie " święty " oznacza uświęcony lub oddzielony, przeznaczony dla Boga.
Dlaczego taką trudność sprawia nam przyjęcie swojej świętości (sprawiedliwosci)?
Przecież Bóg używa tych właśnie określeń, mówiąc o tych, którzy są w Chrystusie.
Być może dzieje się tak dlatego, że zdajemy sobie sprawę z naszych niedociągnięć i porażek, dlatego jest nam trudno czuć się dobrze, używając tych słów w odniesieniu do siebie.
Kiedy pojawiamy się na tym świecie, nasz akt urodzenia oznajmia, że pochodzimy z rodziny Adama, z urodzenia i z natury, a to oznacza, że jesteśmy duchowo martwi.
Przez upadek Adama i Ewy, rasa ludzka, począwszy od pierwszych potomków, rodziła się duchowo martwa, a tym samym oddzielona od Boga.
Przeważnie nie zdajemy sobie sprawy, z tego iż w żaden sposób nie uda nam się samodzielnie sprawić, abyśmy duchowo ożyli.
Możemy starać się zmienić nasze postępowanie, ale żaden wysiłek nie uwolni nas z przynależności do rodu Adama i nie sprawi, że będziemy odtąd należeli do Chrystusa.
Adam został stworzony na Boże podobieństwo, ale synowie Adama urodzili się podobni do swojego ojca.
Grzech Adama przyniósł potępienie dla nas wszystkich i sami nie możemy tego zmienić.
Jezus powiedział Nikodemowi, że każdy człowiek tak naprawdę potrzebuje ponownie się narodzić.
Jezus nie mówił, że Nikodem ma bardziej się postarać, aby polepszyć styl swojego życia. Tu nie chodzi o poprawę zachowania przystrojoną przeważnie w religijne piórka.
Jezus pokazuje, że Bóg chce zmienić naszą naturę.
Skoro rodzimy się niejako w Adamie, musimy urodzić się w kimś innym, aby nastąpiła autentyczna zmiana.
"Bo jak w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy zostają ożywieni" 1 Kor 15:22
Kiedy przyjmujemy Jezusa, to nie oznacza to przyjęcia pewnej doktryny i nie chodzi tylko o to, że w nagrodę wstąpimy do nieba.
W chwili, kiedy dana osoba składa swoją ufność w dzieło dokonane przez Chrystusa, przechodzi swojego rodzaju operację. Kiedy otrzymujemy zbawienie, zostajemy wyciągnięci z rodu Adama i przeniesieni do rodu Chrystusa. Bóg wkłada nowego ducha do naszego wnętrza. Duchowo rodzimy się na nowo. Nasze stare "ja" zostaje wymazane. W naszym duchu jesteśmy nowym stworzeniem.
To Bóg zmienił naszą duchową lokalizację,przeniósł nas z miejsca w Adamie do miejsca w Chrystusie.
Z powodu naszego początkowego umiejscowienia w Adamie, byliśmy tacy jak Adam.
Przez umiejscowienie nas w Chrystusie, stajemy się tacy jak Chrystus. Otrzymujemy duchowe życie i stajemy się sprawiedliwi w oczach Boga.
Jesteśmy połączeni ze zmartwychwstałym Chrystusem, który dzisiaj zasiada po prawicy Ojca.
"On nas wraz z Chrystusem przywrócił do życia i wraz z Nim umieścił nas na wysokościach nieba" Ef 2:6
Nie pogrążajmy się zatem w naszej niskiej samoocenie, radujmy się z faktu, że zostaliśmy cudownie oczyszczeni w Chrystusie. Cieszmy się, że odzyskaliśmy relację z Ojcem, bezpośrednią relację.
Pamiętajmy też, że istotą Ewangelii jest to, iż Jezus Chrystus uczynił nowym stworzeniem każdego, kto w Niego wierzy. Stare przeminęło, a nastało nowe.
Od tej pory Słowo Boże będzie nas przemieniać.
Od złego do dobrego, od słabości do siły, od niepokoju do pokoju.
Słowo pozwoli nam przemienić naszą duszę i odnowić nasz umysł, abyśmy umieli rozróżnić, co jest wolą Bożą, a co nią nie jest, aby w pełni korzystać z Bożego błogosławieństwa.
Nowe narodzenie ma czynić nas świętymi?
W czasach, gdy świętość zarezerwowana jest tylko i wyłącznie dla tych, którzy cierpieli dla Ewangelii, dokonywali cudów, albo przypuszczalnie osiągnęli wyższy poziom moralny niż przeciętny "Ktosiek" ?
Zdecydowanie wolimy nazywać siebie wiernymi, chrześcijanami czy też ludźmi zbawionymi. A przecież określenie " święty " oznacza uświęcony lub oddzielony, przeznaczony dla Boga.
Dlaczego taką trudność sprawia nam przyjęcie swojej świętości (sprawiedliwosci)?
Przecież Bóg używa tych właśnie określeń, mówiąc o tych, którzy są w Chrystusie.
Być może dzieje się tak dlatego, że zdajemy sobie sprawę z naszych niedociągnięć i porażek, dlatego jest nam trudno czuć się dobrze, używając tych słów w odniesieniu do siebie.
Kiedy pojawiamy się na tym świecie, nasz akt urodzenia oznajmia, że pochodzimy z rodziny Adama, z urodzenia i z natury, a to oznacza, że jesteśmy duchowo martwi.
Przez upadek Adama i Ewy, rasa ludzka, począwszy od pierwszych potomków, rodziła się duchowo martwa, a tym samym oddzielona od Boga.
Przeważnie nie zdajemy sobie sprawy, z tego iż w żaden sposób nie uda nam się samodzielnie sprawić, abyśmy duchowo ożyli.
Możemy starać się zmienić nasze postępowanie, ale żaden wysiłek nie uwolni nas z przynależności do rodu Adama i nie sprawi, że będziemy odtąd należeli do Chrystusa.
Adam został stworzony na Boże podobieństwo, ale synowie Adama urodzili się podobni do swojego ojca.
Grzech Adama przyniósł potępienie dla nas wszystkich i sami nie możemy tego zmienić.
Jezus powiedział Nikodemowi, że każdy człowiek tak naprawdę potrzebuje ponownie się narodzić.
Jezus nie mówił, że Nikodem ma bardziej się postarać, aby polepszyć styl swojego życia. Tu nie chodzi o poprawę zachowania przystrojoną przeważnie w religijne piórka.
Jezus pokazuje, że Bóg chce zmienić naszą naturę.
Skoro rodzimy się niejako w Adamie, musimy urodzić się w kimś innym, aby nastąpiła autentyczna zmiana.
"Bo jak w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy zostają ożywieni" 1 Kor 15:22
Kiedy przyjmujemy Jezusa, to nie oznacza to przyjęcia pewnej doktryny i nie chodzi tylko o to, że w nagrodę wstąpimy do nieba.
W chwili, kiedy dana osoba składa swoją ufność w dzieło dokonane przez Chrystusa, przechodzi swojego rodzaju operację. Kiedy otrzymujemy zbawienie, zostajemy wyciągnięci z rodu Adama i przeniesieni do rodu Chrystusa. Bóg wkłada nowego ducha do naszego wnętrza. Duchowo rodzimy się na nowo. Nasze stare "ja" zostaje wymazane. W naszym duchu jesteśmy nowym stworzeniem.
To Bóg zmienił naszą duchową lokalizację,przeniósł nas z miejsca w Adamie do miejsca w Chrystusie.
Z powodu naszego początkowego umiejscowienia w Adamie, byliśmy tacy jak Adam.
Przez umiejscowienie nas w Chrystusie, stajemy się tacy jak Chrystus. Otrzymujemy duchowe życie i stajemy się sprawiedliwi w oczach Boga.
Jesteśmy połączeni ze zmartwychwstałym Chrystusem, który dzisiaj zasiada po prawicy Ojca.
"On nas wraz z Chrystusem przywrócił do życia i wraz z Nim umieścił nas na wysokościach nieba" Ef 2:6
Nie pogrążajmy się zatem w naszej niskiej samoocenie, radujmy się z faktu, że zostaliśmy cudownie oczyszczeni w Chrystusie. Cieszmy się, że odzyskaliśmy relację z Ojcem, bezpośrednią relację.
Pamiętajmy też, że istotą Ewangelii jest to, iż Jezus Chrystus uczynił nowym stworzeniem każdego, kto w Niego wierzy. Stare przeminęło, a nastało nowe.
Od tej pory Słowo Boże będzie nas przemieniać.
Od złego do dobrego, od słabości do siły, od niepokoju do pokoju.
Słowo pozwoli nam przemienić naszą duszę i odnowić nasz umysł, abyśmy umieli rozróżnić, co jest wolą Bożą, a co nią nie jest, aby w pełni korzystać z Bożego błogosławieństwa.
Subskrybuj:
Posty (Atom)








































